Zoals u weet gaan we verhuizen, als enige van de 12 gezinnen die gaan verhuizen, hebben wij er voor gekozen om met de auto te gaan. Hieronder een reisverslag.

De bedoeling is dat we dinsdag gaan rijden.

Er zijn twee opties voor de route. De eerste is via Indianapolis, St. Louis, Tulsa naar Oklahoma City. De tweede is de zuidelijke route, via Nashville, Memphis en Little Rock naar Oklahoma City. Vandaar nemen we de I 40 en gaan dan voorbij Amarillo bij het plaatsje Santa Rosa de bergen in naar Tucson. 

De route is 3200 kilometer, ongetwijfeld wordt dit weer een mooie trip, een groot gedeelte hebben we al gereden, maar dat is geen probleem, het blijft elke keer weer mooi. We nemen de beslissing op dinsdagmorgen, dit heeft te maken met de weersomstandigheden. Voor maandag is de voorspelling niet al te best, zware sneeuwbuien komen naar Ohio.

Dinsdag, dag 1

We zijn deze ochtend rond 1/2 11 gaan rijden. Eerst moesten we afscheid nemen van onze vrienden bij Starbucks, na 3 jaar er bijna elke dag geweest te zijn kun je niet zomaar weggaan.

Zo we zijn Ohio uit.

Zoals je op de kaart kunt zien hebben we gekozen voor de noordelijke route. Rond Nashville en Memphis waren zware sneeuwbuien voorspeld.

We zitten nu in St. Robert, Missouri. We hebben al 803 kilometer achter de rug. Opvallend onderweg waren het aantal ongelukken die we gezien hebben. Gisteren was er een sneeuwstorm die verantwoordelijk was voor tientallen ongevallen.

In het totaal hebben wij er 10 gezien, van die 10 waren het 9 vrachtauto's. Like appels fall from a tree, zei de dame bij het tankstation op onze vraag hoe dit allemaal kon. 2 inch sneeuw en een flinke storm waren voldoende.

Het kruis van een meter of 30 hoog heeft de truckers niet veel geholpen 

Zoals gezegd, we zitten in St. Robert. Het motel ligt aan de oude Route 66. Net om de hoek zit een BBQ Shack, plastik bestek en een oud interieur, maar dit zijn meestal de tentjes waar je lekker kunt eten. Zo ook nu heerlijke ribben.

We zitten prima op schema, de wegen zijn goed en het wordt al warmer, vanmorgen in Beavercreek was het nog -13 nu is het -4.

Morgen eerst op zoek naar een Starbucks, dan pakken we een stuk van route 66.

Woensdag, dag 2

Route 66 (US66) was een historische autoweg (U.S. Highway) in de Verenigde Staten, die begon in Chicago, en eindigde aan het strand van de Stille Oceaan in Santa Monica bij Los Angeles. De totale lengte was 3940 km. US66 loopt door Illinois, Missouri, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico, Arizona en Californië.

Vandaag stond in het teken van Route 66. Veel kilometers hebben we niet gemaakt. Maar een prachtige dag met veel nostalgie. Als je alles op Route 66 wilt zien ben je weken onderweg. Je moet zoeken waar de oude route loopt, niet overal staat dit duidelijk aangegeven. Sommige delen van de weg lopen dood of bestaan niet meer, of je neemt een verkeerde afslag.Wil je echt helemaal de oude 66 rijden dan is vooraf goed je huiswerk doen niet onverstandig. We hebben veel gezien, ik had in een van de vele souvenierswinkels een route boek gekocht en met Wilma als navigator ging het meer dan goed.

Meestal geven borden zoals hier boven de route wel aan. Maar ze staan niet op elke hoek van een kruizing, soms weet je pas na een tijdje rijden of je goed zit. 

Het Chelsea Motel, het is lang geleden dat hier gasten waren.

Het oude bezinestation in Depew. Het dorp is bezig met een geldschieter om het van de sloop te redden. De bedoeling is om het weer in ere te herstellen. Maar deze plannen zijn inmiddels al een paar jaar oud.

Een flink aantal oude gas stations, dinners en winkels zijn na een flinke verbouwing weer open. Maar een groot aantal staat in verval.

Zomaar onderweg. Zeg maar een Winkel van Sinkel met wel heel veel "junk".

Het Munger Moss Motel, is nog steeds in gebruik. Destijds waren een telefoon en een airco op de kamer een redelijke luxe.

In 1985 werd US  66 officieel opgeheven, nadat het Interstate Highway System het langeafstands- verkeer had overgenomen. Veel toeristen volgen nog steeds het oude traject van Route 66.

Route 66 speelde een belangrijke rol in de Amerikaanse cultuur van de 20e eeuw. In de jaren dertig werd de weg gebruikt door mensen die naar Californië reisden, om de Dust Bowl, grote stofstormen op de vlakten van het midden van de Verenigde Staten, te ontvluchten. De schrijver John Steinbeck beschrijft in zijn roman The Grapes of Wrath (De druiven der Gramschap) de lotgevallen van een arme familie die over deze weg de Dust Bowl ontvlucht.

Na de Tweede Wereldoorlog gebruikten vele nieuwe autobezitters de weg om van de ene kant van het land naar de andere te rijden. De weg is een nostalgisch symbool voor de rol van de auto in de Amerikaanse samenleving in de periode van de jaren dertig tot zeventig van de vorige eeuw.

Zomaar ergens onderweg kwamen we het Totempole Park tegen, met de grootste totempaal van de Wereld. Het kleurige gevaarte is 30 meter hoog. Ed Galloway bouwde aan de paal van 1937 tot 1948, hij gebruikte 28 ton cement, 6 ton staal, en 100 ton aan zand en stenen.

Donderdag, dag 3

Ook deze dag hebben we veel gereden van de oude Route 66. En we hebben de 2 museums bezocht. De eerste het Route 66 Museum, is een prive museum en dat vond ik wel de mooiste. Leuk aangekleed met erg veel informatie bv ook over de aanleg van de weg.

Het tweede museum was in Elk City, dit is het National Musem. Leuk om te zien, maar ik had er meer van verwacht.

Hierboven een foto van het oude motel, The Glance. Het is nog steeds in gebruik voor $27.99 kun je er een nacht doorbrengen. 

Van het bekende Cotton Boll motel is alleen nog het uithangbord bewaard gebleven. Dat is ook zo ook voor het Washita motel

Uit 1974 is Cadillac Ranch, een kunstwerk van Chip Lord, Hudson Marquez en Doug Michels. De 10 Cadillac's staan gedeeltelijk in de grond en zijn in dezelfde richting geplaatst als de piramide van Giza.

De laatste keer dat wij er waren was het er erg druk. Deze keer was er bijna niemand ideaal om een flink aantal foto's te maken. De Cadillac's veranderen bijna per dag, iedereen spuit er van alles op. De verf is op sommige plaatsten een dikke 3 centimeter dik.

Het werd tijd om de grote weg op te zoeken, met alle uitstapjes hadden we wel veel tijd verloren. Besloten werd om de snelste weg te nemen en dat was richting Albuquerque.

Bij Adrian zijn we toch weer even de snelweg af gegaan om het punt te zien dat precies op de helft van Route 66 ligt.

Het Magnolia Gas Station.

Na een paar uur gereden te hebben begon het licht te sneeuwen, dit werd steeds erger. De rijcondities werden er niet beter op en daar kwam ook nog eens bij dat de temperatuur onder het vriespunt kwam.

Zo plotseling dat het kwam, was het ook weer verdwenen. We hebben ongeveer een uur of 2 in het slechte weer gezeten.

We zitten nu in Soccoro een plaatsje een uur rijden ten zuiden van Albuquerque. Morgen gaan we de bergen in richting Tucson, nog een dikke 600 kilometer en we zijn thuis.

Morgen nog 1 keer een verslag van de laatste dag.

Vrijdag, dag 4

We waren nog maar net het dorp Soccoro uit met de bergen in zicht, toen het toch wel heel erg mistig begon te worden.

Maar na een dik half uur begon het op te klaren het zonnetje kwam er door en de mist verdween.

Heel in de verte zagen we een flink aantal radiotelescopen staan.

Het was de “Very Large Array” (VLA) een radio astronomische observatiepost. In het totaal staan er 27 antennes, de schotel heeft een doorsnede van 25 meter, de gevaartes wegen iets over de 200 ton.

De site is populair bij filmmakers, het komt voor in de documentaire Cosmos; A Personal Voyage en in de films: 2010, en 2010 Odyssey 2, Contact, The Arrival, Armageddon en als laatste Independence Day.

De videoclip “Everyday” van Bon Jovi is hier opgenomen en het siert op vele cd en platenhoezen zoals bv het album On The Night van de Dire Straits

Inmiddels waren we behoorlijk aan het klimmen, en op 2600 meter hoogte begon het licht te sneeuwen en het landschap werd als maar witter. Sneeuwschuivers kwamen ons tegemoet en de vlokken werden groter.

Maar net als de mist was ook de sneeuw na een dik uur rijden helemaal verdwenen en het zonnetje begon lekker te schijnen.

De weg werd steeds mooier. De bergen hoger en de ravijnen dieper. Wilma had gelijk deze weg moesten we een keer samen rijden, zij had dit nl al een keer gereden toen ze in haar uppie vanuit Beavercreek, mij tijdens een oefening kwam opzoeken.

Op de onderste foto kun je duidelijk de weg zien lopen, recht lopen er 2 en linksboven zie je er ook nog een. Voor alle duidelijkheid, dit is de zelfde weg.

Tegen een uur of 4 reden we Tucson binnen. Inmiddels zitten we in ons nieuwe huis. En eerlijkheid gebied te zeggen het bevalt goed, heel goed. Natuurlijk moeten we nog even wennen. Maar dat is zo gebeurd.

Toch wel raar, een week voor de Kerst en het is 22 graden, ook dat moet wennen net als de Kerstverlichting. Hier hangen de lampjes in de cactussen.

Prettige Feestdagen zei de man in korte broek bij de supermarkt. Grappig. Maar wij hebben niet echt het Kerstgevoel.