Ohio heeft een groot aantal bekende en beroemde mensen. Naast de 5 presidenten, zijn er beroemde schrijvers, astronouten  en vele anderen.

Enkele voorbeelden zijn: Dois Day, Jerry Springer, Annie Oakley, George Armstrong Custer, Tecumseh, Thomas Alva Edison , LeBron James, Jesse Owens, Halle Berry, Clark Gable, Dean Martin, Paul Newman, Roy Rogers, John D. Rockefeller enz enz.

Presidenten:

James A. Garfield.

Geboren in het toenmalige Orange Township, een voorstad ten zuidoosten van Cleveland, Ohio

Garfield studeerde op eigen gelegenheid rechten, maar besloot dat het academische leven niet geschikt voor hem was en hij werd politicus. Hij was zijn hele leven een gepassioneerd Republikein. In 1859 werd hij senator van Ohio.

Zijn militaire carrire begon met de Amerikaanse Burgeroorlog toen hij zich inschreef bij de 42nd Ohio Volunteer Infantry in het leger van de Union. Hij werd uiteindelijk gepromoveerd tot majoor-generaal.

Na de oorlog ging hij terug de politiek in, en werd tussen 1863 en 1878 iedere twee jaar opnieuw verkozen in het Huis van Afgevaardigen. In 1880 won hij de presidentsverkiezingen. Garfield was de 2de president dievermoordwerd, zijn ambtstermijn was 6 maanden en 15 dagen.

Ulysses S. Grant.

Geboren op 27 apr. 1822 in Point Pleasant, Ohio

U.S. Grant was een buitengewoon succesvol generaal en werd daarmee beroemd. Grant besloot, mede door het roerige presidentschap van Andrew Johnson, de politiek in te gaan. Op 20 mei 1868 werd hij, vrijwel zonder oppositie, genomineerd als kandidaat voor het presidentschap door de Republikeinse partij. De verkiezingen van datzelfde jaar won hij, met 3.012.833 van de totaal 5.716.082 uitgebrachte stemmen. Daarmee werd hij de 18de president van de Verenigde Staten.

Warren G. Harding

Geboren op 2 nov. 1865 in de buurt van Marion, Ohio

In 1915 werd Harding senator en in 1920 werd hij, als Republikeins kandidaat, tot 29ste president van de Verenigde Staten gekozen.

Zijn ambtsperiode werd berucht door de zware corruptie die tot in de hoogste regeringskringen heerste. Daarnaast was Harding, net als zijn opvolger, een overtuigd republikein die vond dat de overheid zo min mogelijk moest ingrijpen in de economie.

Harding kreeg tijdens een reis naar Alaska een beroerte en overleed in 1923 in San Francisco voordat zijn eerste ambtsperiode afgelopen was.

Benjamin Harrison

Geboren in North Bend op 20 aug. 1833, Ohio

Hij studeerde rechten in Cincinnati en vestigde zich als advocaat in Indianapolis in 1854. In 1888 werd Harrison verkozen als president. In de Burgeroorlog was hij Kolonel voor de Union Army in 1864 werd hij Brigade-Generaal.

Hoewel hij minder stemmen trok dan zijn opponent, de zittende president Grover Cleveland wist hij meer kiesmannen aan zich te binden. Harrison werd genaugureerd op 4 maart 1889 en bleef president tot 4 maart 1893. Hij was de 23ste president van de Verenigde Staten

William Henry Harrison

Geboren op 9 feb. 1773 te Charles City County Viginia.

Harrison was van 4 mrt. 1825 tot 20 mei gouverneur van Ohio

Harrison ging in het leger toen hij 18 jaar was, en maakte snel promotie tot gouverneur van Indiana. Het was in deze positie dat hij een opstand van Indianen onder leiding van Tecumseh neersloeg in de Slag bij Tippecanoe in 1811. Hij kreeg hierdoor een promotie tot generaal, en vocht met onderscheiding in de oorlog van 1812.

Na de oorlog werd hij gekozen in verschillende politieke rollen, waaronder het Huis van Afgevaardigden en de Senaat. Hij was presidentskandidaat voor de Whig partij in 1836, maar verloor van Martin van Buren. Hij won de verkiezingen in 1840, hoofdzakelijk doordat het slecht ging met de economie. Zijn vicepresident was John Tyler. De slogans voor hun campagne "Log Cabins and Hard Cider" en "Tippecanoe and Tyler too" horen tot de beroemdste in de Amerikaanse politiek.

Rutherford B. Hayes

Geboren op 4 okt. 1822 te Fremont, Ohio

Voordat hij president werd, was Hayes afgevaardigde voor de staat Ohio. Geboren te Delaware, Delaware County in die staat in 1822; zijn ouders waren Rutherford Hayes en Sophia Birchard.

Hij volgde zijn opleidingen aan de normale scholen (geen privaat onderwijs), de Methodist Academy in Norwalk in Ohio en de Webb Voorbereidende School in Middletown in Connecticut. Hij studeerde af aan Kenyon College in Gambier, Ohio in augustus 1842 en van de Havard Law School in januari 1845. Hij werd op 10 mei 1845 ingeschreven als advocaat en begon een kantoor in Lower Sandusky (tegenwoordig Freemont geheten). In 1849 verhuisde hij naar Cincinnatien begon daar een kantoor. Tussen 1857 en 1859 was hij stadsadvocaat. Op 27 juni 1861 ging hij onder de wapenen en werd aangesteld als majoor van het 23^ste Regiment van de Ohio Vrijwillige Infanterie. Op 24 oktober werd hij bevorderd tot overste, op 24 oktober 1862 tot kolonel en op 9 oktober 1864 tot Brigadier der Vrijwilligers. Op 3 maart 1865 werd hij aangesteld als Generaal-Majoor der Vrijwilligers.

William McKinley

Geboren op 29 jan.1843 te Niles, Ohio

In 1876 werd hij Republikeins lid van het Congres, waar hij met een korte onderbreking lid van bleef tot 1891. Hij maakte zich populair door onder andere te pleiten voor hogere invoerrechten (McKinley Tariff Act 1890). Hij werd in 1892 tot gouverneur van Ohio gekozen en in 1896 tot president. Tijdens een bezoek aan de Pan-Amerikaanse tentoonstelling te Buffalo (New York) op 6 sept 1901 werd McKinley het slachtoffer van een moordaanslag.

McKinley gaf zijn naam ook aan de hoogste berg van de Verenigde Staten: Mount McKinley in Alaska.

William H. Taft

Geboren op 15 sept. 1857 in Cincinnati, Ohio

In 1900 werd Taft door president William McKinley aangesteld als voorzitter van een commissie die ervoor zorg moest dragen dat in een Filippijnen een burgerregering ingesteld zou worden. Van 1901 tot 1904 was Taft vervolgens gouverneur-generaal van de Filipijnen, waarna hij in het kabinet van Theodore Roosvelt van 1904 tot 1908 de functie van Minister van Oorlog bekleedde. Roosevelt wilde graag dat Taft hem zou opvolgen. Taft, meer een jurist dan een politicus, haatte het campagnevoeren. Niettemin versloegen hij en zijn rinning mate James Scherman met hulp van Roosevelt de Democratischekandidaat Bryan.

Het presidentschap zou evenwel geen succes worden. Vooral zijn tariefwetten, met name de Payne-Aldrich Act, leidden tot hevige beroering.

Taft staat bekend als de meest zwaarlijvige president ooit. Volgens de overlevering bleef hij ooit vaststeken in de badkuip van het Witte Huis.

Astronauten:

Neil Armstrong

Geboren op 5 aug. 1930 in Wapakoneta, Ohio

Neil Alden Armstrong is een testpiloot en astronaut. Hij zette op 21 juli 1969 als eerste mens voet op de maan.

Armstrong heeft gediend in de Koreaanse oorlog als gevechtspiloot voor de U.S. Navy. Hij studeerde aan de Purdeu-universiteit en behaalde het diploma van luchtvaartkundig ingenieur in 1955. Later werd hij testpiloot voor de NASA en bestuurde het X-15 vliegtuig, dat het snelheidsrecord in de lucht vestigde. In 1962 werd hij door de NASA geselecteerd als astronaut.

Hij was de commandant van de Gemini 8missie, die als eerste de koppeling van twee ruimtevaartuigen bewerkstelligde in 1966. Hij was tevens de commandant van het vervangingsteam voor de Apollo 8 missie.

In 1969 was hij de commandant in de Apollo 11 missie om op de maan te landen. Hij ontsnapte op het nippertje aan de dood tijdens een training voor de maanlanding. Tijdens de eigenlijke missie nam hij de controle over van de maanlandingsmodule Eagle en zette hem neer in een veilig gebied op de maan. Enkele uren later stapte hij uit de maanlander en toen hij de eerste voet op de maanbodem zette, sprak hij zijn bekende zin:

"That's one small step for man, one giant leap for mankind.". Zelf beweerde hij dat hij had gezegd "That's one small step for a man, one giant leap for mankind."

John H. Glenn

Geboren op 18 juli 1921 in Cambridge, Ohio

Hij volgde basisonderwijs en voortgezet onderwijs in New Concord, Ohio. Hij behaalde de graad Bachelor of Science in techniek aan het Muskingum College.

Tijdens de 2de Wereldoorlog vloog hij als gevechtspiloot. Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog werd hij testpiloot en promoveerde tot kapitein. Na de Tweede Wereldoorlog was hij gestationeerd in Guam en vloog patrouillemissies over Noord-China. In 1948 werd hij vlieginstructeur in Corpus Christi, Texas. Tijdens de Koreaanse oorlog vloog hij gevechtsmissies voor de marine. Na die oorlog keerde hij terug naar Patuxent River, waar hij op 16 juli 1957 de eerste supersonische transcontinentale vlucht volbracht. Daarbij vloog hij van California naar New York in 3 uur, 23 minuten en 8 seconden.

Op 2 apr. 1959 werd hij samen met zes andere testpiloten door NASA geselecteerd voor de Mercury Seven, de ruimtevaarders die de eerste Amerikaanse bemande ruimtevluchten zouden gaan uitvoeren in het kader van het Mercuryprogramma.

Glenn werd voor het eerst gelanceerd op 20 feb. 1962 aan boord van de Mercury MA-6 (Friendship 7). Het is een hardnekkig misverstand dat John Glenn door deze vlucht de eerste Amerikaan in de ruimte werd. Hij was de eerste Amerikaan in een baan om de aarde, maar vr hem hadden de Amerikanen Alan Scheppard en Virgil Grisson elk al in de ruimte gevlogen, niet in een baan om de aarde, maar in een korte ballistische vlucht.

Glenn landde in de Atlantische Oceaan na 3 maal om de aarde te zijn gevlogen met een snelheid van 28.000 km per uur, op een hoogte van 159 tot 265 km boven het aardoppervlak.

Glenn bleef voor NASA werken tot 1964, en ging daarna in zaken.

In 1974 ging hij de politiek in, en werd als lid van de Democratische Partij gekozen tot gouverneur voor de staat Ohio, en werd herkozen in 1980 en 1986. In 1984 deed hij nog een poging om kandidaat te worden voor de presidentsverkiezingen. In 1999 trok hij zich terug uit de politiek.

Glenn werd voor de tweede keer gelanceerd op 29 okt. 1998 aan boord van de Space Shuttle Discovery. Met de leeftijd van 77 jaar werd hij de oudste persoon die ooit in de ruimte heeft gevlogen.

Judith Resnik

Geboren op 5 apr. 1949 te Akron, Ohio

Resnik ging na de High school naar de Canegie Mellon universiteit in Pittburg waar zij afstudeerde als ingenieur elektrotechniek. Zij vroeg na 4 jaar getrouwt te zijn een echtscheiding aan. Haar man Michael Oldak wilde kinderen, zij wou verder gaan met haar studie en carriere. Aan de universiteit van Maryland behaalde zij een Ph.D in electro- techniek.

Na graduatie van Carnegie Mellon, werd zij tewerkgesteld bij RCA waar zij een ontwerp- ingenieur was,later zat zij indiverse NASA- projecten die door haar bedrijf waren aangenomen.

In die tijd haalde zijhaar doctoraatstitel in, werd Resnik aangenomem bij het National Institutes of Health als biomedische ingenieur. Later, was zij een systeemingenieur bij Xerox.

Resnik werd geselecteerd voor het astronautenprogramma in Januari 1978, dienend als missionspecialist op de maden tripvan Discovery.Judith Arlene Resnik kwam om het leven tijdens de lancering van de Space Shuttle Challenger.

Als nagedachtenis, is op de maan een krater naar haar genoemd.

Ontdekkers:

Thomas Alva Edison

Geboren in 1847 te Milan, Ohio

Edison was een dove Amerikaanse zakenman van Nederlandse oorsprong, die zijn fortuin maakte door uitvindingen op te kopen en de octrooien op zijn eigen naam vast te leggen. Als deze succesvol bleken, perfectioneerde hij ze en nam ze in productie. Edison is nog steeds recordhouder voor het grootste aantal octrooien toegekend aan een persoon (ongeveer 1400).

Hij is begonnen als krantenjongen in de trein, een vak dat bestond uit af en toe door de trein lopen met kranten en verder wachten op de terugreis. Hij tikte een drukmachine op de kop en ging zelf in de goederenwagon een krant produceren om te verkopen. Bovendien richtte hij in de spoorwagon een laboratorium in om scheikunde proeven te doen. Toen daarbij brand ontstond raakte hij zijn baan kwijt en men zegt dat zijn gehoorproblemen ontstaan zijn door de draai om zijn oren die hij bij die gelegenheid van de conducteur kreeg. Hierdoor ondervond hij problemen op school. Tijdens zijn tienerjaren werd hij technisch doof.

Hij werd toen telegraafbediende bij de spoorwegen. Toen eens de spoorbrug tussen zijn woonplaats Port Huron en het Canadese Sarnia - een zeer belangrijke verbinding - door ijsgang vernield werd, waarbij ook de telegraafkabel gebroken was, kwam hij op het idee met de stoomfluit van een locomotief de telegraafverbinding te herstellen.

Hierna werkte Edison bij een firma die aandelentikkers, gebaseerd op de telegraaf, voor de beurs van New York produceerde. Hij wist in de apparaten verschillende verbeteringen te brengen en maakte hiermee zijn eerste fortuin.

Zijn grootste bijdrage aan de vooruitgang was misschien wel het onderzoekslaboratorium, dat hij in Menlo Park, New Jersey liet bouwen. Dit was het eerste laboratorium dat speciaal was opgezet om nieuwe dingen te ontwikkelen en technologische vooruitgang te boeken en kan gezien worden als het eerste commercile researchlaboratorium. Ieder technologiebedrijf heeft tegenwoordig zo'n zelfde soort lab. De meeste zaken die in Menlo Park werden bedacht en ontwikkeld werden op zijn naam geoctrooieerd, hoewel in feite Edison weliswaar de leiding had over het laboratorium maar lang niet alles zelf bedacht. De gloeilamp en de fonograaf (1877) zijn twee van zijn bekendste producten. In tegenstelling van wat velen denken was niet Edison de eerste bedenker van de koolstof gloeidraad, maar Heinrich Gobel. Edison verbeterde alleen het proced voor de productie ervan. Hij liet ook veel onderzoek doen op het gebied van de telegrafie. In 1883 ontdekten onderzoekers het naar hem genoemde Edisoneffect, de stroomovergang in vacum tussen een gloeidraad en een metaalplaat, welke ontdekking van belang was voor de ontwikkeling van de elektronenbuizen. Edison speelde ook een belangrijke rol bij de totstandkoming van de techniek van de film.

Edison werkte mee aan de ontwikkeling van de elektrische stoel. Edison was een voorstander van een lichtnet op gelijkstroom. Westinghouseen Tesla, 2 concurenten waren een voorstander van wisselstroom. Bij deze 'elektriciteitsoorlog' werden allerlei onfrisse praktijken gebruikt om elkaar zwart te maken. Edison benadrukte het gevaar van wisselstroom om dit te gebruiken voor de eerste executie met de elektrische stoel. Overigens werd het pleit gewonnen voor de wisselstroom: dit is nog steeds de norm voor het elektriciteitsnet.

Orville Wright en Wilbur Wright

Geboren in Dayton, Ohio.

(Zie de pagina Wright Brothers)

Ciniasten:

Steven Spielberg

Geboren op18 dec. 1946in Cincinnati, Ohio.

Geboren als de enige zoon Arnold en Leah Spielberg. Zijn ouders waren joodse mensen van Duitse afkomst en hij had nog 4 oudere zussen. Omdat Steven's vader computerexpert was moest hij veel van stad naar stad verhuizen, hierdoor kwam het dat de jonge Steven in zijn jeugd ruim 12 keer verhuisde. Het grootste gedeelte van zijn jeugd bracht Steven echter door in in Phoenix, Arizona.

Steven groeide op in typisch Amerikaanse suburbs. Juist deze slaperige voorsteden zouden later in zijn films veelvuldig terugkomen. Steven Spielberg stond bekend als een stil dromerig en verlegen jongetje die het liefst tv keek of zat te fantaseren. Als kind had hij een fascinatie voor buitenaardse wezens, de Tweede Wereldoorlog en de televisie. Al deze onderwerpen zouden later een rol in zijn films gaan spelen.

Hoewel het officieel nooit is vastgesteld zou Spielberg later claimen dat hij in zijn jeugd leed aan het syndroom van asperger.

Spielbergs sociale problemen werden nog versterkt omdat hij gepest werd vanwege zijn joodse afkomst. Dit alles veranderde toen hij in contact kwam met de filmcamera. Spielberg zei hierover later in een interview: toen ik begon met filmen besefte ik pas dat ik maar 1 talent had, films maken. De jongens uit mijn klas vonden mijn films fantastisch en ineens werd ik niet meer gepest, ineens hoorde ik erbij en zagen zij waarin ik goed in was. Vanaf dat moment wilde ik niets anders meer doen dan films maken.

Met een 8mm camera begon Spielberg films te maken waarin vaak de jongens van de plaatselijke padvinderijbeweging in meespeelden. In 1961 maakte Spielberg zijn eerste oorlogsfilm Escape to Nowhere, een 30 minuten geluidsloze kleurenfilm over een groepje Amerikaanse soldaten in Afrika, die het op moeten nemen tegen de Duitsers. De film werd opgenomen in de woestijn van Arizona. Met deze film won Spielberg de eerste prijs op een amateurfilmfestival. Deze prijs was een 16mm camera. Van zijn laatste geld kocht Spielberg een magneet recorder waarmee hij geluid bij de 16mm beelden kon voegen. Spielberg werkte een jaar lang ieder weekend aan een eigen speelfilm. In 1963 ging zijn eerste speefilm, Firelight in premiere. Het was een low-budget science fiction speelfilm van twee uur. De film werd in talloze lokale bioscopen gedraaid.

Spielberg werd in de jaren '70 en '80 succesvol door zijn fantasierijke mainstreamfilms waarmee hij een simpel verhaal combineerde met schitterende special effects, non stop spanning en spektakel en veel kinderlijke sentimenten. Films als Jaws, Close Encounters of the Third Kind, E.T, de Indiana Jones trilogie en de Jurassic Park cyclus haalden ongekende winsten binnen, brachten miljoenen mensen vermaak en ontroering en hadden een enorme invloed op de filmindustrie. Tegelijkertijd kreeg Spielberg veel kritiek: met zijn films zou hij een formule hebben opgesteld waarmee iedere filmmaker met voldoende budget gegarandeerd een succesvolle film kan maken. Spielberg zou hiermee de uitvinder van de blockbuster zijn, de winstgerichte formulefilm die in Hollywood aan de lopende band gemaakt worden.

Vanwege deze kritiek, en omdat Spielberg graag als een serieus filmmaker gezien wilde worden, maakte hij in de jaren 90 een verrassende wending in zijn carrire door artistieke en eigenzinnige films te gaan maken. Films als Schindler's List, Amistadt, Saving Private Ryan en Munich werden stuk voor stuk door critici lovend ontvangen en met prijzen overladen. Tweemaal won Spielberg zelfs de oscar voor beste regisseur.

Spielberg is, commercieel gezien, de meest succesvolle regisseur van de 2e helft van de 20e eeuw. Maar liefst 8 van zijn films staan in de top 100 van de meest succesvolle films aller tijden. Hij is tevens ook een van machtigste zakenmannen in Hollywood en hij heeft de grootste naamsbekendheid van alle filmmakers.

Schrijvers:

Paul Laurence Dunbar

De ouders van Dunbar waren ontsnapt van de slavernij; zijn vader was een veteraan van Amerikaanse Burgeroorlog. Net als zijn ouders had hij plezier in het studeren en kwam de voorliefde van geschiedenis. Hij was de enige zwarte student op de Centrale Hoge School van Dayton. Tijdens school, was hij zowel de redacteur van de van de school kranten als klasse voorzitter, en de voorzitter van de school literaty society. Dunbar gaf ook nog een nieuws bulletin uit bestemd voor de Afrikaans-Amerikaanse gemeenschap in Dayton

Hij schreef zijn eerste gedicht op leeftijd 6 en gaf zijn eerste openbare overweging toen hij 9 was. Het eerste gepubliceerde werk van Dunbar kwam in een krant door zijn schoolvrienden Wilbur en Orville Wright werd uitgegeven. De broers Wright investeerden later in de Tattler een krant met als lezers de zwarte gemeenschap van Dayton, de krant wordt uitgegeven en gepubliceerd door Dunbar zelf.

Zijn eerste verzameling van pozie, Oak and Ivy, werd gepubliceerd in 1892 en aantrok de aandacht van James Whitcomb Riley, Dit doordat Dunbar en Riley beiden schreven in het oude Engelse dialect.

Zijn tweede boek, Majors and Minors (1895) bracht hem Nationale bekendheid. Lof was er van William Dean Howells, een novellist en criticus en redacteur van het Harpers Weekly. Dunbar werd erkent en verhuisde naar Washington, D.C. Waar hij naast het schrijven doceerde aan de Howard University.

Zijn vrouw Alice Dunbar-Nelson afgestudeerd aan de Universiteit van Dillard in New Orleans was eveneens een beroemde dichter. Haar bekendste werk is kort verhaal genoemd Violets .

De Wright Brothers bleven altijd zijn vrienden, maar ook met Frederick Douglass, Booker T. Washington en Merk Whitlock werd een vriendschap band opgebouwd.

Dunbar werd geerd door president Theodore Roosevelt.

Dunbar schreef tientallen poezie boeken, en een toneelstuk. Zijn pogingen en gedichten werden gepubliceerd wijd in de belangrijke dagboeken van de dag. Zijn werk verscheen in Harpers Weekly, de Saturday Evening Post, en de Denver Post. Dunbar heeft er altijd nadruk opgelegd dat hij van zwarte afkomst , zonder witte voorvaderen was.

Dunbars werk is gekend voor zijn kleurrijke taal en gebruik van dialect, met een gemoedelijke toon, en een briljante retorische structuur.

Na zijn terugkeer van een reis naar Engeland, nam Dunbar een baan aan bij de Library of Congress in Washington. In 1900, werd Dunbar gediagnosticeerd met tuberculose, en gaat op advies van de doctoren met zijn vrouw wonen in Colorado. Dunbar stierf op 9 Februari, 1906, hij is 33 jaar geworden. Na zijn dood werd hij begraven op het Woodland Cemetery in Dayton.

Virginia Hamilton

Geboren op 12 mrt. 1936 in Yellow Springs, Ohio.

Hameilton is een bekende en meer- dere malen onderscheiden schrijfster van kinderboeken. Meer dan 35 boeken komen van haar hand. Erkenning was er o.a. voor het boek, M. C. Higgins, the Great, waar zij in 1974 de National Book Award kreeg. In 1974 en 1975 ontving zij de Newbery Medal.

Andere onderscheidingen zijn: de Edgar Allan Poe Award, de Coretta Scott King Award, de Boston Globe/Horn Book Award, en de Hans Christian Andersen Award

Virginia Hamiliton groeide op in Yellow Springs. En dankt haar voornaam aan haar opa, hij woonde n.l. in Virginia. In Yellow Springs ging zij naar het Antioch College waarna zij een studie volgde aan de Ohio State University. In 1960 trouwde ze de dichter Arnold Adoff. Virginia had een passie voor oude films, bomen en de zonsonder- gangen.

Hamilton's eerste boek, Zeely, kwam uit in 1967, na dit succes werd hetschrijven van boeken haar beroep. Haar voorvechters zijn over het algemeen Afrikaans-Amerikaans, en zij is gekend als leider op het gebied van de literatuur van Afrikaans-Amerikaanse

Hamilton overleed aan borstkanker in 2002.

R.L. Stine

Geboren op 8 okt. 1943 te Columbus, Ohio

R.L. Stine, volledige naam Robert Lawrence Stine (Columbus (Ohio), 8 oktober 1943) is een Amerikaanse schrijver van griezelkinder- boeken.

Als kleine jongetjes vertelden R.L. Stine en zijn broer elkaar iedere avond griezelverhalen .Ze sliepen samen op een kamer en probeerden om de beurt de ander bang te maken, wat maar al te makkelijk lukte. Hun kamer was op zolder, de vloer kraakte en de wind floot vlak langs hun hoofd. De schaduwen van de bomen vormden griezelige figuren op de wanden en het plafond.

De verhalen gingen over geesten en spookhuizen ,weerwolven en mummies die wankelend tot leven kwamen. Toch heeft R.L.Stine niet altijd griezelverhalen geschreven. Hij begon met komische boeken toen hij negen jaar was. Die illustreerde hij zelf. Later werd hij redacteur bij allerlei humoristische tijdschriften. Zo kwam hij bij de Amerikaanse uitgeverij Scholastic terecht,waar hij zich opwerkte tot de hoofdredacteur van 'Bananas', een humoristisch blad voor kinderen. Helaas liep de verkoop van het blad terug en werd Stine ontslagen.

De hoofdredacteur van Scholastic stelde toen voor dat hij maar eens moest proberen een thriller te schrijven. Stines eerste thriller 'Blind Date'was meteen een enorm succes,zodat R.L. Stine besloot in dit genre te blijven schrijven. Toch was het succes van deze boeken nog niets vergeleken bij dat van de serie Goosebumps. In 1992 kwam het eerste deel uit, 'Stay out of the Basement'en meteen was de serie een enorm succes. Per maand worden alleen al in de Verenigde Staten 1,25 miljoen exemplaren verkocht. Ook in Nederland is deze serie razend populair.

Dergelijke aantallen zijn alleen haalbaar als je veel schrijft en dat doet Stine ook: hij schrijft twee boeken per maand. Dat lukt alleen door een strak schema aan te houden. Iedere ochtend zit Stine om negen uur achter de computer, dan heeft hij voor de lunch vijftien bladzijden geschreven. 's Middags doet hij er dan nog een stuk of vijf. Inmiddels is er in de Verenigde Staten ook een televisieserie gemaakt van de Goosebumps.

Na 25 jaar schrijven voor kinderen heeft Stine in 1995 een boek voor volwassenen uitgebracht. Hiermee verdiende hij in een keer 1 miljoen dollar. Van het boek werd een film gemaakt.

Stine blijft het liefst een beetje op de achtergrond. Hij is gestopt met het signeren van boeken in Amerika, omdat het iedere keer een enorme heksenketel werd, compleet met verkeersopstoppingen en kinderen die een hele dag in de kou op hem stonden te wachten. Bovendien heeft hij al zijn tijd nodig om te schrijven.

Hij zou wel wat meer op dracula willen lijken, maar tot zijn spijt ziet hij er heel normaal uit: een beetje kalend, met een bril op. In zijn werkkamer heeft Stine een skelet staan en er hangt een indianenmasker, maar verder is het een normaal New Yorks appartement, waar hij woont met zijn vrouw Jane en zijn zoon Matt.

Harriet Beecher Stowe

Harriet Beecher Stowe (Litchfield, Connecticut, Verenigde Staten, 14 juni 1811 1 juli 1896) was een Amerikaanse abolitioniste en schrijfster.

Tijdens haar leven schreef zij meer dan 10 werken. Het bekendste hiervan is De negerhut van Oom Tom, een beschrijving van het leven van Amerikaanse slaven dat tussen 1851 en 1852 in serievorm gepubliceerd werd in het abolitionistische blad de National Era van Gamaliel Bailey. Haar tweede boek was Dred: A Tale of the Great Dismal Swamp.

Beecher-Stowe werd geboren in Litchfield en groeide voornamelijk op in Hartford. Zij was de dochter van Lyman Beecher, een vooraanstaand Congregationalistisch predikant uit Boston, en zuster van eminent pastoor Henry Ward Beecher. In 1832 verhuisde haar familie naar Cincinnati, een andere thuishaven van de abolitionistische beweging, waar haar vader de eerste president werd van het Lane Theological Seminary. Aldaar deed ze eerstehands kennis op over slavernij en de Underground Railroad en voelde ze zich geroepen De Negerhut van Oom Tom te schrijven, de eerste Amerikaanse roman met een neger in de hoofdrol.

Vrouwen:

Annie Oakley

Volgens de Annie Oakley Foundation, was Annie geboren in een
houten huisje aan de bosrand van Woodland, dat nu Willowdell, in Darke County heet, Willowdell ligt in het westelijke grensgebied van Ohio.

Annie was de zesde van acht kinderen. Haar ouders, Susan Wise en Jacob Mosey, waren Quakers uit Pennsylvania die in 1848 huwden. Een brand die hun herberg had verwoest, drong hen te verhuizen naar een gehuurd landbouwboerderij in Patterson Township.

Haar vader, die in had gevochten Oorlog van 1812, stierf in 1866 aan longontsteking en de verschijnselen van bevriezing. Toen haar moeder hertrouwde met Daniel Brumbaugh, werd Annie tijdelijk buiten het huis geplaatst en kwam terecht in het huis van de inspecteur van het provincie, waar zij het huishoudelijkwerk leerde. Tijdens deze periode werkte zij ook wel voor een familie die in de slavenhandel zaten. Het was in deze periode dat Annie mentaal misbruikt werd. Als er gevraagd werd naar deze tijd had zij het altijd over de Wolven

Toen zij terug ging naar haar moeder was deze voor de derde keer getrouwd. Nu met een zekere Joseph Shaw. Wegens armoede na de dood van haar vader, ging Annie bijna niet naar school. Zij kon niet de naam van haar familie spellen, (later ontving zij wat extra onderwijs). Annie begon te jagen op leeftijd van negen jaar. Het geschoten wild zorgde ervoor dat er iets te eten kwam in het arme gezin.

Annie was een groot talent en voor geld liet zij haar kunsten met het geweer zien. Dit leverde zoveel op dat zij in staat was om de hypotheek van het huisje van haar moeder af te lossen. Annie had als een scherpschutter respect in de omgeving.

Tijdens de lente van 1881, was er in Cincinnati de Baughman en Frank Butler schietshow. Een hoteleigenaar genaamd Jack Frost, ging een weddenschap aan met het tweetal dat hij iemand kende die het duo kon verslaan. De weddenschap om 100 dollar een behoorlijk bedrag voor die tijd was de inzet.

In een opgaande strijd was het Frank, die zijn 25ste schot miste. En het weddenschap verloor. Wat hij wel terug kreeg was Annie, beiden werden verliefd en trouwden op 20 juni, 1882.

Oakley en de Butler leefden een tijd in Cincinnati, toen de twee op reis gingen met hun show was Annie de assistent van Frank maar na een tijdje kwam hij er achter dat zij veel beter was dan hij. De rollen werden omgedraaid Annie kreeg het hoofdact en Frank werd haar manager.

Zij sloten zich aan bij de Wild West Show van Buffalo Bill in 1885. Van het bekende Indianenopperhoofd Sitting Bull die ook in de show zat kreeg Annie die 1.52 meter was, de bijnaam Watanya Cicilla.

Tijdens haar eerste optreden in de show ontstond er een gespannen professionele rivaliteit met geweerscherpschutter Lillian Smith. Smiht beweerde dat zij jonger en beter was dan Annie en daar door meer publiek trok. Annie vertrok, maar niet voor lang zij keerde terug nadat Smith was vertrokken.

Tijdens de wereldtoer van het circus trad zij in Europa op voor oa koningin Victoria. In die tijd was Annie zo goed dat zij de as van de sigaret van de prins van Pruisen de latere keizer Wilhelm afschoot. Ironisch is dat later de mensen zeiden dat zij hem beter in zijn hoofd had kunnen schieten dan was er geen 1^ste Wereldoorlog gekomen.

Oakley probeerde ook om vrouwen toegelaten te krijgen in het leger. Zij schreef een brief aan president William McKinley waar zij een legertje bestaande uit 50 'lady sharpshooters' aanbood deze zouden dan in actie komen als er een oorlog zou komen met Spanje. De dames zouden zichzelf voorzien van wapens en munitie.

Toen de Spaans-Amerikaanse oorlog daadwerkelijk uitbrak, werd er geen beroep op haar.

In 1901, raakte Annie ernstig gewond bij een treinongeluk. Zij herstelde van tijdelijk verlamd te zijn geweest, daar waren wel 5 ruggengraat operaties voor nodig.

Zij verliet de Buffalo Bill show en begon een rustiger leven. Begon te acteren in The Western Girl show, een rol die speciaal voor haar geschreven was.

Door een valse beschuldiging van de krantenmagnaat Hearst raakte Annie in de problemen. Volgens de krant had zij gestolen, dit omdat zij het geld nodig had om haar cocane verslaving te kunnen onderhouden. De dame die was gearresteerd had als valse naam Annie Oakley opgegeven. Het was voor het eerherstel, dat Annie de komende 6 jaar, 55 rechtszaken aanspande tegen diverse kranten. Van de 55 zaken won Annie er 54. Hearst moest haar 15000 dollar schadevergoeding betalen.

Tot in 60^ste bleef zij allerlei records verbreken. Op 62 jarige leeftijd tijdens een wedstrijd in Pinehurst, North Carolina, raakte zij alle 100 kleiduiven vanaf 15 meter.

In 1922 raakte zij voor de tweede keer gewond nu was het een auto ongeluk, het duurde een half jaar voordat Annie zij het met een stalen beugel om haar been weer kon optreden. Ondanks deze aanpassing brak zij weer het ene record na het andere.

Op 3 november 1926 op en leeftijd van 66 jaar, overleed zij aan chronische bloedarmoede. Annie ligt begraven op het Brock Cemetery in Greenville, Ohio.

Frank Butler kon haar dood niet verwerken, hij stopte met eten en overleed 18 dagen later.

Na Annies dood kwam men er achter dat al haar geld op was. Zij had alles weggegeven aan familieleden en goede doelen. Annie steunde al tientallen jaren jonge moeders die het moeilijk hadden, en de toen opkomende beweging voor vrouwenrechten.

Gloria Steinem

Geboren in Toledo, Ohio op 25 mrt. 1934.

Steinem is het Amerikaanse icoon wat betreft het feminisme. Zij ging zo ver dat ze een Playboy bunny werd om met eigen ogen te zien hoe de vrouwen in de New York Playboy Club werden behandeld.

In 1972 was zij de medeoprichtster van het blad Ms, in de eerste weken van het bestaan van dit blad waren de 300.000 exemplaren in acht dagen verkocht.

Militairen:

George Armstrong Custer

Geboren in New Rumley, Ohio op 5 dec. 1839.

William Tecumseh Sherman

Geboren in Lancaster, Ohio op 8 feb. 1820.

Sherman was een Amerikaans soldaat, zakenman, schrijver en generaal gedurende de Amerikaanse Burgeroorlog. Hij is het meest bekend om zijn inname van de stad Atlanta in die oorlog en om zijn Mars naar de Zee (van Atlanta naar Savannah).

Zijn vader, de rechter Charles Sherman, stierf toen William negen was. Hij werd informeel "geadopteerd" door een buur uit Lancaster, de advocaat Thomas Ewing die onder meer senator was en minister van binnenlandse zaken. Ewing loodste Sherman de academie te West Point binnen, waar Sherman afstudeerde als zesde van zijn klas in 1840. Hij ging bij het leger als tweede luitenant en diende in de Mexicaans-Amerikaanse oorlog, waarin hij in Californie gelegerd was.

Hij zei daarna het leger vaarwel en werd directeur van een bank in San Francisco. Deze bank ging in 1857 failliet na een run. Via twee vrienden uit het leger kwam hij aan zijn volgende baan, eerste rector van het Militair Seminarium van Louisiana. Hij bleef hier tot het begin van de Amerikaanse burgeroorlog, toen hij weer noordwaarts vertrok. Zijn baan als rector is ietwat ironisch, omdat het Seminarium later het prestigieuze Louisiana State University werd, waarmee de eerste rector van deze beroemde, Zuidelijke universiteit dus een Noordelijke generaal was.

Hij werd bevorderd tot Brigadier-generaal en kreeg het commando over een militair departement in Louisville in Kentucky. Gedurende zijn verblijf aldaar had Sherman een crisis die soms omschreven wordt als een zenuwinzinking, soms als gekte. Gegeven de aanleiding en symptomen -- zwartgalligheid over hoe lang de oorlog zou voortduren (overigens geheel terecht, achteraf) -- zouden we tegenwoordig waarschijnlijk "zware depressie" zeggen. In ieder geval werkte hij veel te hard in deze periode en rookte en dronk hij te veel. Hoe dan ook, hij moest met verlof terug naar huis in Ohio om te recupereren. Ondanks dat was hij zes maanden later terug in het veld en diende hij als briljant en moedig Generaal-Majoor onder Ulysses S. Grant bij de slag bij Shiloh in april 1862. Gedurende die slag van twee dagen in Louisiana Tennessee werd hij tweemaal licht verwond en werden er vier paarden onder hem uit geschoten.

Gedurende hun twee jaar dienst samen kwam Sherman zeer veel nader tot Grant. Niet lang na Shiloh was het Sherman die Grant -- die slecht behandeld werd door diens commandant H. W. Halleck -- overhaalde om het leger geen vaarwel te zeggen. Hun beider carrire ging verder als een speer. In juli 1863 deelden zij de glorie bij de verovering van Vicksburg en later nogmaals bij de verovering van Chattanooga en Lookout Mountain. Later zei Sherman hier simpelweg over "Grant stond me bij toen ik kierewiet was en ik hem toen hij zich klem gezopen had".

Toen Grant door Lincoln in 1864 bevorderd werd tot Luitenant-Generaal en commandant van alle legers, stelde Grant Sherman aan als zijn opvolger als commandant van de Westelijke legers. Zijn missie was om Atlanta in te nemen en het zuidwesten te overrompelen en Sherman deed dat. Ondanks pogingen van Zuidelijk generaal Joe Johnston om hem te overwinnen en weg te lokken, belegerde Sherman Atlanta en maakte het met de grond gelijk. Toen Johnston naar het Noorden optrok om Sherman mee te lokken, reageerde Sherman met de opmerking "Mooi zo. Als hij noordwaarts gaat, kan hij desnoods proviand van me meekrijgen -- ik moet in het zuiden zijn".

Na Atlanta (dat mede Lincolns herverkiezing zeker stelde), trok Sherman zuidwaarts. Hij voerde op dat moment een leger aan dat uitblonk in efficintie en training. Ze verpletterden alles wat ze tegenkwamen, lieten niets bruikbaars voor de vijand over. Ze leefden van het land, wat aan Sherman de uitspraak ontlokte dat "Mijn manschappen magnifiek getraind zijn -- ze kunnen een varken grijpen, slachten, uitbenen, versnijden en roosteren zonder uit het gelid te komen." Ook leek Sherman op alles voorbereid -- toen een verkennersploeg een tunnel doortrok die achter hen door Zuidelijke soldaten opgeblazen werd (zo gaat het verhaal), draaide een van de verkenners zich om, haalde zijn schouders op en zei "Nou en? Ome Bill (Sherman) heeft vast een reserve bij zich".

Na enige weken uit het zicht van iedereen verdwenen te zijn, dook Sherman op bij Savannah. Bij Savannah kwam Sherman ongeveer 10.000 verdedigende troepen onder generaal-majoor William J. Hardee tegen. Na langdurige artillerie-bombardementen verliet Hardee de stad en Sherman trok binnen op 22 december 1864. Hij telegrafeerde naar president Lincoln "Mag ik u als kerstcadeau aanbieden: de stad Savannah, met 150 kanonnen en een ruime hoeveelheid munitie, plus ongeveer 25.000 balen katoen." Ondertussen was de staat Georgia door Sherman geheel verwoest. Het leverde hem een reputatie op als een van de grootste helden van het Noorden.

Toen Grant president werd, benoemde hij Sherman tot Generaal van het Leger. Sherman behield deze positie tot zijn pensioen. In 1869 was Sherman ook nog eventjes minister van Defensie (Oorlog heette het departement toen nog).

Sherman voerde brute campagnes uit tegen de indianen. Net als met de Zuidelijken probeerde hij hen te breken door hun levensmiddelen en infrastructuur aan te vallen in plaats van hun soldaten. Hij geloofde heilig dat de Indianen de vooruitgang in de weg stonden, maar protesteerde wel tegen ambtenaren die indianen op reservaten mishandelden.

In 1875 publiceerde hij zijn memoires in twee delen, gekenmerkt door de heldere en indringende stijl en boude uitspraken waar hij beroemd om was. Het werk wordt nog altijd beschouwd als een kleine klassieker.

In 1884 zwaaide hij af en leefde de rest van zijn leven in New York. Hij was verknocht aan het theater en was gewild en kleurrijk spreker bij diners en banketten.

Hij werd ook door de Republikeinen gevraagd als kandidaat voor het presidentschap in 1884. Hij weigerde zeer stellig, zeggende "Wanneer genomineerd, zal ik niet meedoen; wanneer gekozen, zal ik niet dienen" ("If nominated, I shall not run; if elected, I shall not serve"). Een dergelijke weigering heet nog altijd een "sherman".

Hij stierf in

en werd begraven in

Sherman wordt vaak beschouwd als de eerste, moderne generaal.

Indianen:

Bluejacket

Pontiac

Tecumseh

Tecumseh (ca. 1768 - 1813) was een bekend Shawneeleider. Zijn leven stond in het teken van de vereniging van de inheemse Amerikaanse volken in een gemeenschappelijke bescherming van hun land.

Tecumseh was als jongen zeer genterresseerd in de blanke medemens, maar kreeg al snel in de gaten dat deze 'groep' verdragen sloot met 'dubbele tong'. De blanken sloten meestal twee vredesverdragen met de inheemse volkeren; n in de lokale Indiaanse taal met daarop allerlei afspraken en beloften vermeld, en een tweede in de Engelse taal. Later kwam dan vaak uit dat de Engelse versie van een dergelijk verdrag een totale overgave van een territorium inhield. Daar alleen de Engelse versie door rechters als een geldig document in een 'officile' taal werd gezien, achtten de blanken het als rechtvaardig wanneer zij zich hierop land toeigenden (het verdrag was immers door de Indianen zlf ondertekend).

Tecumseh heeft vrijwel zijn hele volwassen leven besteed aan het proberen op te zetten van een verenigde krijgsmacht onder de vele Indiaanse stammen, om zo "De 'Blanke Indringer' te verdrijven naar waar hij vandaan komt". Om de vele stamhoofden te overtuigen van zijn zienswijze heeft Tecumseh vele reizen gemaakt, van Mexico tot Canada en van Oost- naar West Amerika. Echter, veel oude stamhoofden waren jaloers op de populairiteit van de veel jongere Tecumseh. Hierdoor achtten zij zichzelf wijzer, door Tecumseh dwars te zitten en niet mee te gaan in diens plannen. Daarnaast meenden zij vaak dat 'de blanken' onderhand wel genoeg land bezaten en dat Tecumseh de toekomst veel te zwart inzag. Vandaag de dag is er wel degelijk bekend wie er destijds gelijk had.

Tecumseh, die tijdens zijn leven zijn volk steeds meer in het nauw zag gedreven, ontwikkelde op den duur zveel haat tegen de steeds meer oprukkende blanken, dat hij zich uiteindelijk genoodzaakt zag zich dan maar bij de Fransen (die in oorlog met de Amerikaanse Engelsen waren) aan te sluiten.

Tecumseh was altijd een uitstekend jager en guerillavechter geweest in de diepe wouden van Amerika. Toen hij eenmaal voor de Fransen vocht, bevond hij zich in een 'Europees' front: het open veld. Deze kwetsbare manier van oorlogvoeren leidde al snel tot zijn dood in de oorlog van 1812 tussen Canada en de Verenigde Staten.

In zijn tijd werd hij in Canada beschouwd als een nationale held. Zelfs zijn tegenstander William Henry Harrison zag hem als een genie zoals men er maar zelden tegenkomt. Tegenwoordig staat Tecumseh op de lijst van nationale helden van de Verenigde Staten vermeld: het volk dat hij zijn hele leven juist zo had proberen te bestrijden.

Uitvinders:

Thomas Alva Edison

Charles F. Kettering

Sportmensen:

Bob Feller

Woody Hayes

Bobby Knight

LeBron James

Geboren op 30 dec. 1984 te Akron, Ohio

LeBron Jamesook wel "King James" genoemd,

James' moeder was een single teenager toen hij geboren werd. Vanaf zijn geboorte heeft hij vele uitdagingen moeten doorstaan. Hij zette zijn highschool team St. Vincent St. Mary op de kaart door het nationale kampioenschap te winnen en leunde nooit achterover, genietend van zijn succes.

James werd al van jongs af aan door vele scouts gevolgd. Tijdens zijn laatste highschool jaren werd hij ernorm gehyped door de media, en soms zelfs vergeleken met Michael Jordan.

In 2007 haalde zijn team de play-offs finale maar verloor ze tegen de San Antonio Spurs met 4-0.

Jack Nicklaus

Geboren op 21 jan. 1940 te Columbus

Jack William Nicklaus, ook bekend onder de naam The Golden Bear is een Amerikaanse golfer.
Samen met Tiger Woods, Gary Player en Arnold Palmer behoort hij tot de beste golfers aller tijden. Van de jaren 60 tot midden-eind jaren 80 was hij zeer succesvol op de PGA Tour en van begin-midden jaren 90 tot nu op de Champions Tour, een reeks toernooien voor 50+'ers. Tot voor kort werd Nicklaus algemeen erkend als de beste golfer aller tijden. Vanaf 2006 wordt de discussie gevoerd of Tiger Woods al dan niet deze status heeft overgenomen, er valt veel te zeggen ten faveure van beide mannen. Nicklaus heeft in absolute aantallen de meeste toernooien gewonnen, maar Woods heeft op zijn leeftijd meer gewonnen dan Nicklaus destijds en domineert, maar hier valt over te discussiren, zijn tijdperk meer dan Nicklaus dat deed. Zo werd Woods achtmaal tot beste speler op de PGA-Tour gekozen en Nicklaus vijfmaal.

Samen met Arnold Palmer is het Nicklaus verdienste dat golf vandaag de dag zo populair als kijksport is. Palmer maakte van golf een tv-sport en diens rivaliteit met Nicklaus zorgde er voor dat golf aan populariteit won.

Nicklaus werd in 1961 prof en speelde in 1962 zijn eerste toernooi op de PGA-tour. In totaal heeft Nicklaus een recordaantal van 18 Major Championships (kortweg "Majors") gewonnen: The Masters Tournament (ook wel: "The Masters" of "US Masters") won hij zesmaal, in: 1963, 1965, 1966, 1972, 1975 en 1986; de U S Open viermaal, in: 1962, 1967, 1972 en 1980; The Open Championship (ook wel "Britisch Open") viermaal, in: 1966, 1970 en 1978 en hetPGA Champioensship viermaal, in: 1963, 1971, 1973, 1975 en 1980. Nicklaus stond verder vele malen op het podium van een Major en tientallen malen bij de eerste tien. Ter vergelijking: Tiger Woods won 12 Majors, Gary Player 9, Tom Watson 8 en Arnold Palmer 7.

Nicklaus kwam in zijn carrire tot 111 professionele overwinningen, waarvan 73 op de PGA-Tour, 10 op de Champions Tour en 28 overige overwinningen. Ter vergelijking: Tiger Woods kwam tot dusverre in zijn carrire tot 76 professionele overwinningen, waarvan 54 op de PGA-Tour; Gary Player tot 163, waarvan 24 op de PGA-Tour en Arnold Palmer tot 95, waarvan 62 op de PGA-Tour.

Nicklaus won 8 keer het prijzenklassement van de PGA-Tour (Woods 7x, Player 1x en Palmer 4x).

Tegenwoordig runt Nicklaus Golden Bear International, een bedrijf dat golfbanen ontwerpt.

Jesse Owens

Geboren op 12 sept. 1914 te Lawerence County, Alabama.

Owens was de zoon van Henry en Emma Owens en was de jongste van tien kinderen. Zijn bijnaam Jesse kreeg hij van een leraar op de lagere school, die hem verkeerd verstond toen hij als zijn naam J.C.Owens opgaf. Hij werd ontdekt door zijn turnleraar Charles Riley. Riley bood de jonge Jesse Owens aan om hem te trainen, maar dat bleek eerst onmogelijk, omdat Jesse moest bijklussen bij een kruidenier voor zijn ouders. Riley bood aan om 's ochtends te trainen, en Jesse ging akkoord.

De knaap bleek een wonderkind te zijn, en talloze universiteiten probeerden hem in te lijven. Uiteindelijk koos hij de Ohio State University. Toch kreeg hij hier te maken met racisme, dat hem dwong in 'zwarte' gelegenheden te eten en te slapen. Hij kreeg ook geen beurs, dus bleef hij bijklussen bij de kruidenier.

Volgens Amerikaanse atletiek- kenners leverde Owens zijn meest indrukwekkende prestatie in 1935. Tijdens een wedstrijd in Ann Arbor verbeterde hij binnen 45 minuten vier wereldrecords; bij het verspringen en op drie loopnummers, de 100 en 220 yards en de 220 yards hordeloop. Zijn wereldrecord verspringen zou 25 jaar niet verbeterd worden. In 1936 verbrak hij het wereldrecord op de 100 meter en bracht het op 10,2. Het zou twintig jaar duren voor zijn record werd gebroken.

Owens mocht naar de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn. Adolf Hitler greep deze Spelen aan als propagandamiddel voor zijn nationaal-socialistische politiek. De nadruk werd gelegd op prestaties van de zogenoemde arische sporters, die als Ubermenschen werden gezien. In dit verband moet dan ook het 'sprookje' worden gezien, dat Hitler geweigerd zou hebben Owens de hand te schudden na diens overwinning op de 100 meter sprint. In werkelijkheid schudde Hitler op de eerste dag van de Spelen slechts de hand van de Duitse winnaars. Toen hem vanuit de organisatie van de Spelen het verzoek bereikte om f alle winnaars de hand te schudden, f geen een, koos Hitler voor het laatste. Owens zelf merkte hierover op: "Ik werd niet uitgenodigd om Hitler de hand te schudden, maar ik werd ook niet uitgenodigd op het Witte Huis om de President de hand te schudden."

Jesse Owens won in Berlijn goud op de 100 meter, de 200 meter, het verspringen en met de 4 x 100 meter estafetteploeg. Aanvankelijk had hij geen negatieve indruk van het regime in Duitsland: hij mocht er gaan en staan waar hij wilde, terwijl hij terug in de Verenigde Staten weer achterin de bus moest zitten.

Na Berlijn had Owens de nodige problemen de kost te verdienen. Hij werd een soort van entertainer, die zelfs tegen paarden sprintte. Later was hij onder andere jazz-disc jockey in Chicago. In 1976 werd hij door President Ford onderscheiden met de Medal of Freedom, een van de hoogste Amerikaanse onderscheidingen. Vier jaar later overleed hij, op 66-jarige leeftijd, aan de gevolgen van kanker.

Bob Feller

Woody Hayes

Bobby Knight

Pete Rose

Cy Young

Muziekanten:

Tracy Chapman

Geboren op30 maart 1964 in Cleveland, Ohio.

Ze studeerde aan de Tufts University in Medford (MA), waar ze in 1986 een major haalde in de antropologie en Afrikaanse studies. Tijdens haar studentenjaren begon ze met optreden op de straat en speelde ze gitaar in koffiehuizen in Cambridge. Nadat ze tekende bij SBK kwam in 1988 haar titelloze debuutalbum uit. Enkele maanden later bracht ze tijdens een verjaardagsfeest van Nelson Mandela in het Wembley-stadion met enkel haar gitaar een akoestische versie van Talkin' bout a revolution ten gehore. Haar titelloze album werd mede hierdoor een bestseller en met veertien weken op nummer n het langst genoteerde debuutalbum op die positie in Nederland. Een jaar later won ze met dit album 4 Grammy Awards.

Met haar volgende albums, Crossroads en Matters of the Heart, oogstte ze veel minder succes. Maar in 1995 bleek New Beginning een nieuw begin voor haar carrire. Hierna scoorde ze nog hits als Give Me One Reason, Bang, Bang, Bang en Telling Stories. Haar zevende en meest recente album was Where You Live dat in 2005 werd uitgebracht en waarmee ze de wereld rondtoerde

The O'Jays

The O'Jays is een Amerikaanse soulgroep, een van de belangrijkste zanggroepen uit de Philadelphia soul. The O'Jays waren voornamelijk succesvol in de jaren zeventig van de vorige eeuw, toen ze samenwerkten met het liedschrijvers- en producersduo Gamble & Huff.

De vijf oorspronkelijke leden, Eddie Levert, Walter Williams, William Powell, Bill Isles en Bobby Massey, kenden elkaar van de middelbare school. In 1958 werd de zanggroep opgericht in Canton, Ohio als The Triumphs. Later veranderden ze dit in The Mascots. Onder die naam bracht de groep in 1961 de eerste single uit, "Miracles". Het nummer werd opgepikt door de in Cleveland uitzendende diskjockey Eddie O'Jay, die de groep regelmatig zou draaien. Ten ere van hem veranderde de groep in 1963 de naam definitief naar The O'Jays. Onder deze naam hadden ze hun eerste hit, "Lonely Driver" uit 1963. In 1965 volgde het debuutalbum, Comin' Through. Dat jaar verliet Isles de groep, waardoor The O'Jays werden teruggebracht tot een kwartet.

In 1967 had de groep zijn eerste toptienhit, "I'll Be Sweeter Tomorrow (Than I Was Today)". Ze hadden echter moeite het succes van deze single te evenaren en overwogen te stoppen, totdat ze Gamble & Huff ontmoetten. Met hun ondersteuning brachten The O'Jays enkele singles uit.

The O'Jays, inmiddels een trio door het vertrek van Massey,
debuteerden in 1972 op het label van Gamble & Huff, Philadelphia International, met het album Back Stabbers. Het album maakte van The O'Jays een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Philadelphia soul. De titeltrack en het eveneens van dit album afkomstige "Love Train" werden grote hits. Gedurende de jaren zeventig had de groep een reeks van hits in de Verenigde Staten, waaronder "Put Your Hands Together", "For the Love of Money", "Let Me Make Love to You", "Give the People What They Want" en "I Love Music".

In 1977 stierf Powell aan kanker en werd vervangen door Sammy Strain, afkomstig van Little Anthony & The Imperials. In deze samenstelling bracht de groep nog verscheidene albums en singles uit, maar met minder succes. De laatste topvijfhit in de VS was "Use Ta Be My Girl" uit 1978. In 1987 maakte de groep een comeback met het R&B-album Let Me Touch You, waarop "Lovin' You" stond, een nummer dat op de eerste plek belandde van de R&B-hitlijsten. In latere jaren brachten ze minder albums uit, maar bleven een succesvolle live-act.

In 2005 werden The O'Jays opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.

Chrissie Hynde

Chrissie Hynde, geboren in Akron, Ohio, op 7 september 1951 is een Amerikaanse muzikante, vooral bekend van de rockgroep The Pretenders. Ze is zangeres, songwriter en gitarist, en het enige constante bandlid van de Pretenders.

Chrissie die afstudeerde aan de Firestone High School, gaf toe dat de school haar nooit heeft geboeid. Nooit had ze een date gehad, was nooit naar een schoolfeest geweest. Wat haar wel interesseerde waren de optredens van de diverse bands in Cleveland. Toen zij ging studeren aan Kent State Universitys begon ze te spelen in een band. De Sat Sun.

Ze maakte naam in Engeland als rockjournaliste voordat ze The Pretenders oprichtte met de Engelse muzikanten James Honeyman-Scott, Pete Farndon en Martin Chambers. De bezetting van de band wisselde regelmatig; Hynde werd daarmee de leider van de band. Ze speelt vooral op een Fender Telecaster.

Hyndy is een invloedrijk muzikant geweest, zowel door haar muziek als door haar optredens en haar voorkomen in interviews. Chrissie Hynde scoorde in 1985 een nummer 1-hit in onder meer Nederland met het nummer I got you babe, dat ze samen zong met UB40.

Chrissie Hynde kreeg in 1983 met Ray Davies van de The Kinks een kind. Een cover van Davies' nummer "Stop Your Sobbing" was een vroege hit van de Pretenders; Hynde ontmoette Davies enkele jaren daarna, een ontmoeting die uitmondde in een langdurige relatie. Later was Hynde getrouwd met Jim Kerr van de Simple Minds, met wie ze eveneens een kind kreeg. Van 1997 tot 2002 is ze getrouwd met de kunstenaar Lucha Brievaen woonde toen in Londen.

Zij is ook een beroemd voorvechtster van dierenrechten

Showbiz:

Halle Berry

Geboren op 14 aug. 1966 te Cleveland, Ohio

Halle Maria Berryheeft een Engelse moeder en een Afro-Amerikaanse vader. Voordat ze actrice werd, deed ze mee aan vele miss-verkiezingen, waaronder Miss Teen All-American, waarna ze model werd. In 1986 deed ze mee aan de Miss USA-verkiezing. Ze werd tweede.

In 1989 kreeg ze haar eerste belangrijke rol in Living Dolls, een spin-off van Who's the Boss?. De serie hield echter niet lang stand. Haar eerste belangrijke filmrol was een drugsverslaafde in Jungle Fever van Spike Lee uit 1991. Het jaar daarop stond ze tegenover Eddie Murphy in Boomerang. Ze viel voor het eerst op bij het grote publiek in Alex Haley's Queen, waarin ze een jonge slavin speelde.

In 1994 speelde ze in The Flintstones secretaresse "Rosetta Stone", waarmee ze ook een jeugdig publiek bereikte. Het jaar daarop kreeg ze gemengde kritieken voor haar rol in het drama Losing Isaiah, met Jessica Lange als tegenspeelster.

Maar haar ster was rijzende, en niet dalende. In 1999 speelde ze Dorothy Dandridge in de televisiefilm Introducing Dorothy Dandridge. Ze kreeg voor haar rol een Golden Globe en een Emmy Award. Haar succes werd echter overschaduwd. In februari 2000 veroorzaakte ze een auto-ongeluk door door rood licht te rijden, waarna ze de plaats van het ongeluk verliet voordat de politie er was.

Datzelfde jaar speelde ze superheldin Storm in de filmadaptatie van het succesvolle stripverhaal The X-Men. Ook was ze te zien in het tweede deel (X2: X-Men united) uit 2003 en het derde deel (X-Men: The Last Stand) uit 2006.

In 2001 speelde ze in Swordfish, een film die vooral werd gepromoot als de eerste film waarin Halle Berry haar borsten ontblootte. Voor deze dertig seconden durende scne kreeg ze naar verluidt een half miljoen dollar extra betaald.

Datzelfde jaar was ze nog een keer naakt in een film te zien. In Monster's Ball had ze een beruchte seks-scne met Billy Bob Thornton. De film, over een vrouw die een relatie krijgt met de man die de leiding had over de executie van haar terdoodveroordeelde man (Puff Daddy), kreeg lovende kritieken. Voor haar rol kreeg ze de Oscar voor Beste Actrice. Ze was de eerste zwarte vrouw die deze prijs kreeg. Berry was tijdens de uitreiking zo vol van emoties dat ze lastig uit haar woorden kon komen.

De eerste film die uitkwam na de Oscar-uitreiking was de James Bondfilm Die Another Day. De scne waarin Berry's karakter Jinx uit de golven komt, gehuld in een oranje bikini, is een hommage aan de scne uit Dr. No, de eerste James Bondfilm, waarin Ursula Andress op dezelfde manier haar entree maakte in de film. Haar karakter was zo'n succes dat er werd gesproken over een film rond Jinx. In 2003 volgde het vervolg op X-Men, X-Men 2.

Gothika was echter niet zo'n groot succes. De film werd gekraakt door de critici en deed het matig in de bioscoop. Het was echter niet zo'n flop als Catwoman, de langverwachte film uit 2004 naar het karakter uit de Batman-reeks. De film was een kostbare flop en voor haar rol kreeg ze de Gouden Framboos voor Slechtste Actrice. Zij werd de derde persoon in de geschiedenis van de prijs (na Paul Verhoeven en Tom Green) die de prijs ook echt kwam ophalen.

In 2005 deed ze een stem in de tekenfilm Robots.

Op 3 april 2007 kreeg Halle Berry een ster op de beroemde Hollywood Walk of Fame.

Halle Berry is twee keer getrouwd geweest, van 1992 tot 1996 met honkbalspeler David Justice en van 2001 tot 2005 met muzikant Eric Bent.

Paul Newman

Paul Leonard Newman (Shaker Heights (Ohio), 26 januari 1925) is een Amerikaans acteur. Hij is n van de grootste Amerikaanse acteurs van de jaren zestig, met hoofdrollen in populaire films als The Hustler, Hud, Cool Hand Luke en Butch Cassidy and the Sundance Kid. Ook heeft hij enkele films geproduceerd en geregisseerd. Hij heeft tien Oscarnominaties, waaronder n voor productie en negen voor acteren. In 1987 won hij de Oscar voor Beste Mannelijke Hoofdrol voor zijn rol in The Color of Money. Paul Newman is ook een befaamd filantroop.

Paul Newman werd in 1925 geboren in Shaker Heights, een plaatsje nabij Cleveland, Ohio. Tijdens de Tweede Wereldoorlog ging hij bij de marine. In 1946 ging hij naar Kenyon College. Later ging hij Drama volgen bij de Universiteit van Yale. Via rollen bij de tv kwam hij in 1953 op Broadway, waar hij zijn debuut maakte in het stuk Picnic. Hierna kreeg hij een filmcontract bij Warner Bros. Zijn eerste film, The Silver Chalice uit 1954, was een grote flop. In 1956 had hij zijn eerste succes te pakken, met de boksfilm Somebody Up There Likes Me. Tijdens de opnamen van zijn volgende film, The Long, Hot Summer, ontmoette hij zijn tweede vrouw, actrice Joanne Woodward. Ze zouden hierna vaker samen in een film verschijnen. Met zijn rol in Cat on a Hot Tin Roof, met Elizabeth Taylor, werd hij voor de eerste maal genomineerd voor een Oscar.

De jaren zestig ging hij in als een grote ster. Hij speelde in een rij kassuccessen, als Exodus, The Hustler en Hud. Voor de laatste twee kreeg hij zijn tweede en derde Oscarnominatie. Na een dipje van twee jaar keerde hij terug met Hitchcock's Torn Curtain. In 1968 kreeg hij zijn vierde Oscarnominatie, voor Cool Hand Luke. Datzelfde jaar volgde zijn regiedebuut, Rachel, Rachel, met Joanne Woodward in de hoofdrol. Hij kreeg een Oscarnominatie voor Beste Film, en werd door de New York critics uitgeroepen tot beste regisseur van 1968. Datzelfde jaar voerde hij samen met zijn vrouw campagne voor Eugene McCarthy, de presidentskandidaat voor de Democraten. Hierdoor kwam hij op de "Enemies list" van Richard Nixon, de Republikeinse tegenkandidaat terecht.

In 1969 kwam hij voor de eerste keer in aanraking met de autosport, in de film Winning. Wat begon als een hobby, leidde tot een tweede carrire. Vanaf 1972 doet hij aan professionele wedstrijden mee. In 1979 werd hij tweede in de 24 uur van Le Mans, en in 1995 won hij op zeventigjarige leeftijd de 24 uur van Daytona.

In 1969 speelde hij met Robert Redford in de western Butch Cassidy and the Sundance Kid. Het werd de succesvolste western aller tijden, en betekende de grote doorbraak van Redford. In 1973 speelde hij weer samen met Redford in The Sting, die de Oscar voor Beste Film won. Andere succesvolle films uit de jaren zeventig waren de rampenfilm The Towering Inferno en de sportfilm-parodie Slap Shot. Hij speelde ook de hoofdrol in The Life and Times of Roy Bean (1972).

In 1971 richtte hij samen met Barbra Streisand en Steve McQueen de productiemaatschappij First Artists op, waarvoor hij enkele films regisseerde. In 1978 stierf zijn enige zoon Scott Newman aan een overdosis. In zijn naam stichtte hij de Scott Newman Foundation, een stichting die zich inzet voor het genezen van drugsverslaafden.

In de jaren tachtig speelde hij nog in een enkele succesvolle films, waaronder Absence of Malice en The Verdict, waarvoor hij zijn zesde en zevende Oscarnominaties kreeg. In 1986 werd hij door de Academy geerd met een ere-Oscar. Voor The Color of Money, de sequel van The Hustler, kreeg hij uiteindelijk zijn eerste echte Oscar. Vanaf 1989 speelde hij in minder films. In 1995 kreeg hij nog een Oscarnominatie voor Nobody's Fool, en in 2003 voor Road to Perdition.

In de jaren tachtig begon hij ook een nieuwe carrire. In 1982 begon hij Newman's Own, een bedrijf dat verscheidene voedselproducten produceert, waaronder saladedressing, pastasaus en popcorn. De winst van het bedrijf wordt geschonken aan goede doelen, voornamelijk voor kinderen met kanker.

Op 25 mei 2007 verklaarde hij in een interview met de Amerikaanse zender ABC dat hij zou stoppen met acteren omdat hij "niet meer kan werken op het niveau dat ik zou willen", en omdat hij naar eigen zeggen zijn geheugen, zijn vertrouwen en zijn vindingrijkheid begint te verliezen. Hij wil zich voortaan concentreren op zijn restaurant en op projecten voor terminaal zieke kinderen.

Dean Martin

Dean Martin (Steubenville (Ohio), 7 juni 1917 Beverly Hills (Californi), 25 december 1995) was een Amerikaans filmacteur en zanger.

Dino Paul Crocetti werd geboren in een Italiaans-Amerikaanse familie in Steubenville (Ohio). Hij verliet de school op 16-jarige leeftijd en had verschillende baantjes voordat hij zijn naam veranderde en succes kreeg als zanger in de clubs van New York.

De eerste keer dat hij met Jerry Lewis samenwerkte was op 25 juli 1946 in Club 500 in Atlantic City en samen ontwikkelden ze een succesvolle komedieroutine. Het duo maakte hun eerste film My Friend Irma in 1949 en in 1951 speelden ze een rol in de filmhit At War with the Army. De dertien films die ze daarna maakten waren op de formule van deze film gebaseerd.

Hun gezamenlijk televisiedebuut was in 1950 in The Colgate Comedy Hour, een gevarieerde show die zij tussen 1950 en 1955 ook af en toe zouden presenteren.

De samenwerking met Lewis werd op 24 juli 1956 afgebroken en tot veler verrassing had Dean Martin hierna een succesvolle solocarrire.

In de jaren '60 was hij lid van de Rat Pack, een beroemde/beruchte vriendenclub met wie hij een aantal populaire films maakte.

Hij speelde geheim agent Matt Helm in vier films (1966-1969) en tussen 1965 en 1974 presenteerde hij zijn eigen wekelijkse televisieprogramma, The Dean Martin Show op NBC.

Zijn teruglopende gezondheid en populariteit zorgden ervoor dat hij vanaf de jaren '70 alleen nog veel theaterwerk deed. In 1988 trok hij zich compleet terug uit de showbusiness nadat hij tijdens een tour met andere Rat Pack-leden Frank Sinatra en Sammy Davis, Jr ziek werd. Uiteindelijk heeft hij in 51 films een rol gespeeld.

Hij was drie keer getrouwd en had acht kinderen waarvan n geadopteerd. Zijn zoon Dean Paul Martin Jr. kwam om het leven in een vliegtuigongeluk op 21 maart 1987. Dit was opnieuw een zware aanslag op zijn gezondheid.

Dean Martin overleed op 25 dec. 1995 en ligt begraven op de Westwood Village Memorial Park Cemetery in Westwood Califonie.

Bob Hope

Hij kwam ter wereld in Eltham, zuid-oost Londen, als vijfde van zeven zonen. Zijn vader was steenhouwer en zijn moeder zong in lichte opera's. In 1907 verhuisde zijn familie naar Cleveland, Ohio in de Verenigde Staten. In 1920 werd hij Amerikaans staatsburger.

Op tienjarige leeftijd won hij een Charlie Chaplin-imitatiewedstrijd. Na de middelbare school nam hij danslessen bij entertainer King Rastus Brown en tapdanser Johnny Root. Hij bleek een natuurtalent.

Op zijn achttiende gaf hij dansshows met zijn toenmalige vriendin Mildred Rosequist in Cleveland en omgeving. Korte tijd later danste hij zich een weg naar de theaters in New York City.

Na zijn debuut op Broadway in 1927 in de musical The Sidewalks of New York brak Hope in 1933 door als de grappende Huckleberry Haines in de musical Roberta. Tijdens deze show leerde hij de zangeres Dolores Reade kennen, met wie hij in 1934 trouwde.

Door het succes van zijn satirische radio monologen kreeg hij een rol in de film The Big Broadcast of 1938 wat meteen een succes was. In deze film zong hij Thanks for the Memory wat zijn lijflied zou worden.

Hope's samenwerking met Bing Crosby en Dorothy Lamour in de diverse Road to ... films (1940-1952) stond garant voor lange rijen voor de bioscopen. De serie begon met Road to Singapore, gevolgd door Road to Zanzibar (1941), ... Morocco (1942), ... Utopia (1946), ... Rio (1947), ... Bali (1948) en ... Hong Kong (1952).

Andere komische rollen speelde hij in Caught in the Draft (1941), Let's Face It (1943), The Paleface (1948), Fancy Pants (1950) en My Favorite Spy (1951).

Hope speelde hoofdrollen in meer dan vijftig films en verscheen met bijrollen in vijftien andere (de laatste was Spies Like US in 1985).

In 1944 was Hopes radioprogramma het hoogst gewaardeerde in de V.S. en in 1950 maakte hij zijn debuut op televisie.

Op 6 mei 1941 trad Bob Hope voor het eerst op voor Amerikaanse militairen. Hij bleef soldaten vermaken gedurende de rest van de Tweede Wereldoorlog, de Koreaanse oorlog, de Vietnamoorlog en zelfs nog in 1991 tijdens de Golfoorlog. Tijdens zijn optredens voor deze soldaten was hij zeer betrokken en bijna altijd droeg hij legerkleding als teken van ondersteuning en bewondering voor zijn publiek.

De entertainer vergaarde een fortuin met zijn shows, dat hij investeerde in onroerend goed. Het tijdschrift Forbes schatte zijn vermogen eens op meer dan 500 miljoen dollar.

Hij had vijf sterren op de Hollywood Walk of Fame.

Van president George W. Bush kreeg hij de naar hem genoemde Bob Hope American Patriot Award.

Hij kreeg vijf ereOscars voor zijn bijzondere humanitaire verdiensten in 1940, 1944, 1952, 1959 en 1965.

De Academy Award voor beste acteur werd echter nooit aan hem toegekend.

Van elk Amerikaans legeronderdeel kreeg hij onderscheidingen voor de meer dan 40 kerst-tourneen die hij langs de troepen maakte.

Hij werd erecommandeur in de orde van het Britse Rijken kreeg een People to People Award van President Dwight D. Eisenhower, de Congressional Gold Medal van President John F. Kennedy en de Medal of Freedom van President Lyndon B. Johnson.

Hope werd zo vaak geerd (ruim 2000 keer) dat hij een magazijn moest laten bouwen om zijn prijzen in op te slaan.

Hoewel zijn gezondheid de laatste jaren afnam, bleef Hope volhouden dat hij nooit zou ophouden met entertainen. "Ze zullen me weg moeten dragen", dreigde hij, "want ik heb nog een paar nummers te doen voordat ik naar het Grote Golfterrein ga".

Hope was befaamd om zijn liefde voor sport. Hij was in zijn jeugd korte tijd professioneel bokser, speelde pool voor geld, was gek op American football en was mede-eigenaar van de Cleveland Indians en de Los Angeles Rams. Het meest bekend werd hij evenwel door zijn passie voor golf; hij speelde zelfs in een aantal PGA (Professional Golf Association) wedstrijden. Ter ere van Amerika's meest geliefde komiek werd de Hope/Chrysler Classic naar hem genoemd, dat in 2003 voor de 44e keer wordt georganiseerd. Hij speelde golf met bijna iedere president na Dwight D. Eisenhower.

Hope vierde zijn honderdste verjaardag op 29 mei 2003 en wedijvert met Irving Berlin en George Burns om de titel beroemdste honderdjarige. Ter gelegenheid van zijn verjaardag werd de kruising van Hollywood Boulevard en Vine Street in Los Angeles, Californi herdoopt naar Bob Hope Square. Ook werd deze dag in 35 Staten uitgeroepen tot Bob Hope Day. Zelf bracht de jubilaris de dag door in zijn huis in Toluca Lake waar hij sinds 1937 woonde. Zelfs op die leeftijd liet zijn gevoel voor humor hem niet in de steek toen hij zij "ik ben zo oud dat ze mijn bloedgroep hebben afgeschaft". Hij overleed twee maanden later aan een longontsteking.

Drew Carey

Nancy Cartwright

Dorothy Dandridge

Doris Day

Ruby Dee

Hugh Downs

Jamie Farr

Clark Gable

Lillian Gish

Burgess Meredith

Roy Rogers

Zakenmensen:

John D. Rockefeller

John Davison Rockefeller was een Amerikaans zakenman, kapitalist
en filantroop.

Hij werd geboren als tweede van de zes kinderen van William Avery Rockefelleren zijn vrouw Eliza Davison. In 1853 verhuisde de familie naar Strongsville (Ohio).

Vanaf 1855 woonde en werkte Rockefeller als boekhouder in Cleveland, Ohio. In die periode startte hij een eigen zakenbedrijf, Clark & Rockefeller, dat in 1862 investeerde in een olieraffinaderij. In 1865 verkocht Rockefeller zijn aandeel in het bedrijf aan zijn zakenpartner, betaalde $72.500 voor een groter aandeel in een andere raffinaderij en vormde met een andere compagnon, Samuel Andrews, een partnerschap, genaamd Rockefeller & Andrews.

In dezelfde periode startte Rockefellers broer William een andere raffinaderij. In 1867 namen Rockefeller & Andrews dit bedrijf over en Henry M. Flagler, die onder meer spoorweginvesteerder was, voegde zich bij het partnerschap. In 1870 vormden de twee Rockefellers, Flagler, Andrews en een olie raffineerder genaamd Stephen V. Harkness, gezamenlijk de Standard Oil Company, met John D. Rockefeller als president.

Standard Oil won stapsgewijs de controle over de oliewinning in Amerika, als ook over het transport en de bewerking ervan. Rockefellers zakenmethoden, die hem enorme rijkdom brachten, werd wijd en zijd zwaar bekritiseerd. Rockefeller begreep dat met name de raffinage van olie cruciaal was voor het op de markt brengen van olieproducten. En hij zag in dat als hij schaalvergroting toepaste, dit leidde tot lagere prijzen, waardoor zijn producten voor velen betaalbaar werden. Rockefeller kon door het maken van prijsafspraken en het doen van voor de spoorwegmaatschappijen goede biedingen voor transport, concurrenten uitschakelen. Deze concurrenten stonden vervolgens zo machteloos, dat Rockefeller ze kon opkopen, waarbij zijn eigen macht binnen de olie-industrie logischerwijs steeds meer toenam.

Nog steeds is Rockefeller voor velen de verpersoonlijking van het meedogenloze kapitalisme. De vraag is of dit beeld helemaal correct is. In het in 2004 verschenen boek Titan: The Life of John D. Rockefeller, Sr., geschreven door Ron Chenow, wordt een meer veelzijdig beeld van Rockefeller geschetst.

In later jaren, inmiddels uitgegroeid tot de eerste Amerikaanse trustmaatschappij, werd de Standard Oil Company zwaar onder vuur genomen door de zogeheten anti-trust beweging. Dit intensiveerde in 1904 na de publicatie van het boek The History of the Standard Oil Company, geschreven door Ida Tarbell. Standard Oil werkte middels grootschaligheid, waardoor de kosten van de producten zodanig daalden dat vrijwel iedereen ze kon betalen. Echter, Standard Oil hield de markt vrijwel op slot, wat wettelijk niet toegestaan was.

Op 15 mei 1911 besliste het Amerikaanse hooggerechtshof dat Standard Oil een monopolie was en beval het de opdeling ervan, wat leidde tot het verzelfstandigen van onder meer een zestal belangrijke maatschappijen: Standard Oil of New Jersey (Esso, nu Exxon), Standard Oil of New York (Socony, nu Mobil), Standard Oil of Ohio, en Standard Oil of Indiana (nu Amoco, onderdeel van BP) en Standard Oil of Californie (nu Chevron). Bovendien opende de opdeling de markt voor nieuwkomers als Gulf en Texaco, dat olie in Texas vond.

Rockefeller zelf trok zich terug uit het actieve zakenleven in 1895. In de tussentijd had hij ook belangen opgebouwd in de staalindustrie, welke hij op zeker moment verkocht aan U.S. Steel. In 1901 werd het totaal van zijn bezittingen geschat op 900 miljoen dollar en nog steeds gaat men ervan uit dat hij de rijkste man aller tijden is. Zijn netto bezit, gecorrigeerd voor inflatie, zou hem in de top twintig van hedendaagse miljardairs scharen. Echter, wanneer zijn waarde zou worden aangepast aan de omvang van de Amerikaanse economie in Rockefellers tijd, zou dit het bezit van de hedendaagse miljardairs ver in de schaduw stellen.

In 2001 werd geschat dat Rockefellers bezit 200 miljard dollar zou bedragen, gerekend naar hedendaagse maatstaven. Deze berekening is gebaseerd op het gegeven dat zijn bezit in 1910 bijna 2,5% bedroeg van de gehele Amerikaanse economie minstens twee maal zoveel als het bezit van Bill Gates, in 2001 de rijkste Amerikaan. Dit maakt Rockefeller niet in absolute, maar wel in relatieve getallen de rijkste persoon aller tijden.

Rockefellers vermogen werd na zijn dood op 23 mei 1937 geschat op $1.403 miljard USD, door de inflatie zou dat bedrag in 2007 uitkomen op $257,6 miljard USD, omgerekend in euros is dat 191,9 miljard Euro.

Rockefeller trouwde op 8 september 1864 in Cleveland met onderwijzeres Laura C. Spelman. Het echtpaar kreeg vijf kinderen: vier dochters en een zoon, John D. Rockefeller junior die een groot deel van Rockefellers fortuin erfde. Rockefeller senior is de stichter van een dynastie geweest. Rockefeller's kleinzoon, Nelson Rockefeller, was vicepresident van de Verenigde Staten onder Gerald Ford en een andere kleinzoon, Winthrop Rockefeller is gouverneur van Arkansas geweest. Zijn achterkleinzoon Jay Rockefeller (ook wel John D. Rockefeller IV genoemd) is tegenwoordig een lid van de Amerikaanse Senaat.

In zijn privleven was Rockefeller lid van de baptisten en later in zijn leven werd hij filantroop. Hij stichtte onder meer de Universiteit van Chicago in 1890 door een gift die de bestaande school kon laten uitbreiden tot universiteit, het Rockefeller Institute voor medisch onderzoek, nu Rockefeller University, in New York City in 1901. Zijn gift van vijf miljoen dollar hielp de oprichting van het Great Smoky Mountains National Park op de grens van Tennessee en North Carolina in het Appalachen-gebergte.

Op 3 maart 1910 trok Rockefeller zich ook terug als bestuurder uit zijn bedrijven, zodat hij zich volledig kon wijden aan zijn filantropische werkzaamheden.

John D. Rockefeller overleed op 97-jarige leeftijd. Bij zijn dood werd zijn kapitaal geschat op 1,4 miljard Amerikaanse dollars, omgerekend naar inflatie zou dit nu meer dan 250 miljard dollar zijn geweest.

Dave Thomas

Ted Turner

diverse:

Jerry Springer

Gerald Norman (Jerry) Springer (Londen (Verenigd Koninkrijk), 13 februari 1944) is een Amerikaanse talkshowhost, radiopresentator en politicus. Hij presenteert zijn eigen talkshow en radioprogramma en is actief lid van de Democratische Partij.

Op vijfjarige leeftijd emigreren hij en zijn ouders met de RMS Queen Mary naar de Verenigde Staten. Hij groeide daar op in Queens, New York City. In 1968 studeerde hij af aan de rechtenuniversiteit, waarna hij mee mocht werken aan de presidentscampagne van Robert F. Kennedy. Na diens dood ging hij bij een rechtsbijstandbureau in Cincinnati, Ohio werken.

In 1971 werd Jerry Springer gekozen voor de gemeenteraad van Cincinnati. Hij bekleedde die functie vijf jaar, hoewel met een onderbreking van bijna n jaar nadat was ontdekt dat hij seks had gehad met een prostitue. In 1977, op driendertigjarige leeftijd, deed hij mee aan de burgemeestersverkiezingen in Cincinnati. Met de meeste stemmen in de geschiedenis van de stad werd hij gekozen tot de nieuwe burgemeester.

In 1982 deed Jerry Spinger mee aan de verkiezingen voor de nieuwe gouverneur van de staat Ohio. Nadat hij derde was geworden, werd hij verslaggever en nieuwslezer van de televisiezender NBC, afdeling Cincinnati. Het nieuwsprogramma had de laagste kijkcijfers van alle zenders in de regio. Door hem werd het programma een echte televisiehit. Hij werd al snel de populairste nieuwslezer en verslaggever; hij won maar liefst zeven Emmy Awards.

Op 30 september 1991 werd de eerste aflevering van The Jerry Springer Show uitgezonden. Het was een rustig praatprogramma, met vooral beroemdheden en het onderwerp politiek. Maar de kijkcijfers vielen tegen, waardoor er steeds meer controversile onderwepen en gasten aan bod kwamen. Al snel werd het programma een nationale hit en niet lang daarna ook een internationale.

In 2004 besloot Jerry Springer opnieuw mee te doen aan de gouverneursverkiezingen van Ohio, als Democraat. Maar met een persconferentie deelde hij mee zijn televisie- en radioprogramma niet te willen opgeven voor de politieke carrire. Zijn kansen werden tevoren overigens hoog ingeschat. Collega-beroemdheid Arnold Schwarzenegger daarentegen, deed dat jaar wel met succes mee in Californi. In 2004 werd hij wel Democraat van het Jaar vanwege zijn inzet voor de Democratische Partij.

Sinds 17 januari 2005 heeft Springer een eigen radioprogramma, Springer On The Radio, waarin hij iedere dag politieke onderwerpen behandeld en de discussie aangaat met bellende luisteraars. In Nederland en Belgi is het programma enkel te beluisteren via de website.

Eind 2006 is Springer gestopt met zijn radioshow nadat hij het te druk kreeg met andere activiteiten na zijn optreden in het ABC-programma Dancing With The Stars

De geruchten doen de ronde dat Jerry Springer in 2006 wel mee gaat doen aan de gouverneursverkiezingen in Ohio, wat zou betekenen dat de Jerry Springer Show na vijftien jaar zou stoppen en dat zijn radioprogramma na n jaar zou stoppen.

In 1996 speelde Springer een gastrol in de Nederlandse soap Goudkust, als zichzelf. Eind jaren 1990 bracht Jerry Springer een bezoek aan Nederland, waar al snel duidelijk werd dat hij in dat land ook een hele grote schare fans heeft. In 2001 maakt hij een anti-racisme-spotje voor de Nederlandse televisie, waarin hij bekent: "My show is pretty stupid, but not as stupid as racism". In 2005 is een actie begonnen om de Jerry Springer Show terug op de Nederlandse televisie te krijgen.

Johnny Appleseed