Voor de tweede keer heb ik foto's kunnen maken van een ratelslang, in dit geval de Daimond Back vandaar deze week een verhaal over ratelslangen.

De foto’s zijn erg dicht bij gemaakt, ik had de camera gemonteerd op een zgn. 1-poot statief en via een afstandsbediening kon ik de foto’s maken, een beetje omslachtig maar wel veilig.

Ratelslangen zijn een informele groep van slangen behorend tot de groefkopadders (Crotalinae). Het betreft de geslachten Sistrurus en Crotalus, dit laatste geslacht is het bekendst. Onder andere de gewone ratelslang (Crotalus horridus) en de diamantratelslang (Crotalus adamanteus) behoren tot dit geslacht.

Arizona's grootste ratelslang is de Western Diamondback, en is familie van de groefkopadders, de maximale lengte is ongeveer 1,76 meter.

De slang is gemakkelijk te herkennen, zoals de naam al zegt, heeft hij een ruitvormig patroon op zijn rug. De kleuren van het patroon zijn; Bruin, c.q. zandbruine met zwarte en witte randen.

De staart is gemarkeerd met afwisselend zwart-witte banden die ongeveer gelijk in breedte zijn. Een dunne, lichte gekleurde streep loopt van de achterste hoek van het oog en naar de bovenlip. De hals is slank en het hoofd is breed en driehoekige. Op het einde van de staart is de ratel. De ratel bestaat uit verhoornde huidresten die uit schijfjes bestaan. Door te vervellen krijgt de ratel er steeds een schijfje bij. De ratel van een jonge ratelslang is nog klein en telt slechts een schijfje, hiermee kan de jonge slang niet ratelen, het geluid ontstaat doordat de schijfjes tegen elkaar tikken bij het schudden van de staartpunt. Als de ratel nat wordt kan de ratelslang er niet mee ratelen.

De slang komt veel al voor in het zuiden van de Verenigde Staten, en in de Staten Florida, Louisiana, Texas en Noord-Carolina. In de woestijnen, maar ook in graslanden, bosrijke omgevingen en in watergebieden, de Daimond Back is een uitsteken zwemmer.

De Western Diamond Back ratelslang is meestal actief tegen de avond en ’s nachts. Maar een overdag toevallig passeerde muis, laat hij niet lopen. De slang wordt in een spiraal liggend, vaak gevonden in de gedeeltelijke schaduw van struiken of prickly pear cactus. Wanneer hij ontdekt wordt, blijft vaak onbeweeglijk, vermoedelijk om ontdekking te voorkomen. Wordt hij wel ontdekt, dan zal hij je waarschuwen, in de vorm van zijn kop omhoog te brengen en het beginnen met ratelen.

Een ratelslang ligt vaak goed gecamoufleerd, te wachten op zijn prooi. Net onder de ogen zitten 2 warmtesensoren, pas als de prooi binnen “zijn gebied” komt zal hij toeslaan. Hij eet muizen, ratten, grondeekhoorns, konijnen, hagedissen, vogels en af en toe amfibieën. Het gif wordt geïnjecteerd door zijn lange, holle, intrekbare tanden. Na de beet volgt de slang zijn prooi en eet deze pas op als het dood is. Op deze manier vermijdt hij gebeten of geklauwd te worden. Vogels worden wel in de bek vastgehouden, omdat het even duurt voordat het gif zijn werking heeft en de slang wil voorkomen dat deze wegvliegt..

Paring vindt plaats in het voorjaar en de zomer. Een nest van maximaal 12 jongen wordt geboren in de vroege zomer.

Arizona ziekenhuizen behandelen ongeveer 350 ratelslangen beten per jaar. 1/3 hiervan zijn beten die gebeuren door bijvoorbeeld het werken in de tuin of tijdens het wandelen. Onbewuste dingen, opvallend is weer dat 60 % hiervan ouderen zijn.

2/3 van de beten gebeurd door het pesten van de slang, dit zijn vooral jongeren vaak met een glas teveel op die wel even een slang willen vasthouden of bv. met een stok de slang aan het sarren zijn. Vergeten wordt dan de een slang 2/3 van de lichaamslengte omhoog kan schieten. Tijd om te reageren heb je niet. De Daimond Back is snel supersnel, het makkelijkste is hij misschien wel te vergelijken met een auto.

Van 0 tot 100 in een ½ seconde.

Het gif is een neurotoxine. Neurotoxinen blokkeren de overdracht van zenuwimpulsen waardoor het zenuwstelsel ontregeld raakt. Sommige neurotoxinen werken op specifieke plaatsen waardoor bijvoorbeeld alleen spieren uitvallen. Andere neurotoxinen tasten echter grotere delen van het zenuwstelsel aan wat fatale gevolgen kan hebben. Sommige neurotoxinen tasten de specifiek de impulsgeleiding van het hart aan, en deze stoffen worden ook wel cardiotoxines genoemd. De sterkste biologische neurotoxinen vindt men bij de kikkers, spinnen, slangen en vissen. Het effect van een neurotoxine is sterk afhankelijk van de dosis, de wijze van toediening en de gezondheidstoestand van de persoon die de stof gekregen heeft.