Deze week stonden we, toen de avond begon te vallen, in onze tuin toen ik een uil hoorde. In de eerste instantie kon ik hem niet lokaliseren, maar na alles te hebben afgezocht rond het huis en in de tuin zag ik hem zitten in een boom een aantal huizen verderop. Nadat ik over het hek was geklommen en Wilma mij de camera had aangegeven, was het al sluipend richting de uil. De eerste 30 foto’s waren qua belichting niet goed, ik zat aan de verkeerde kant. Gelukkig bleef de uil, die mij natuurlijk al lang had gezien, zitten. Onder de stekels van de diverse cactussen kwam ik aan de goede kant, waar de Oehoe nog netjes op de tak zat.

Het schietgebedje dat hij nog even moest blijven zitten had gewerkt.

Nog nooit had ik er een in het wild gezien, tijdens het maken van de foto’s keek hij met een strenge indringende blik in zijn gele ogen, een paar keer naar beneden. Jee, wat is dit beest mooi, een aantal foto’s zijn goed gelukt vandaar deze keer een stukje over deze vogel.

De Amerikaanse oehoe (Bubo virginianus) is een algemene uilensoort van het Amerikaanse continent. Hij is de grootste en krachtigste van de Amerikaanse uilen, met grote oorpluimen en fijnegestreepte borst. Met een grootte van 43-63 cm is de oehoe één van de grootste uilensoorten.

Meestal jaagt hij 's nachts; hij speurt vanuit een schuilplaats naar prooi die hij dan geruisloos vliegend, verrast. Hij eet alles, van insecten tot hazen, ganzen en kalkoenen. 's Nachts gaat hij op jacht naar kleine zoogdieren, vogels, reptielen en ongewervelde dieren.

Deze vogel is in een groot aantal biotopen te vinden: rotswoestijn, laagland- en bergbossen, savannes, bouwland en zelfs voorsteden. Hij nestelt zich in grote boomholten of menselijke bouwsels.

De uil kan voorkomen in verschillende kleuren, roodbruin, grijs of zwart met wit. Wat ze wel allemaal hetzelfde hebben zijn de grote gele iris en de pluimen op de kop. Hier in Amerika heet hij daarom ook de “The Great Horned Owl”. De vleugels van deze grootste uil kunnen een spanwijdte bereiken van anderhalve meter.

In gevangenschap kunnen ze bijna 40 jaar oud worden, in de natuur is dit maar 13 jaar. Dat zij in de natuur niet ouder worden komt door onder andere het afschieten, vallen, het verkeer en veel uilen worden geëlektrocuteerd.