We hebben weer een rondje gereden. Afgelopen woensdag zijn we vertrokken en gisteren waren we weer terug in Tucson. Deze keer was het richting New Mexico en Texas.

De eerste stop was in het White Sands National Monument. Het gebied dat door bergen is omringd, ligt in de Tularosa Basin vallei in het zuidelijke deel van een 710 km² groot veld liggen de zandduinen van gipskristallen.

De weg naar het park loopt door de grootste Amerikaanse militaire basis, nl White Sands Missile Range. Het gebied is 8300 vierkante kilometer groot, alles wat je maar kunt bedenken op het gebied van bommen en raketten hebben ze hier uitgetest, zo ook de eerste atoombom die hier in 1945, tot ontploffing werd gebracht.

Geslapen hebben we op Holloman Air Force base, in het dorp Alamogordo. Hier is weinig, zeg maar heel weinig te doen de tijd staat hier al een tijdje stil.

De volgende morgen zonder een Starbucks, zijn we naar Roswell gereden. Het Roswellincident was op 8 juli 1947 via diverse media (kranten en radiostations) groot nieuws in de Verenigde Staten. De vermeende crash van een vliegende schotel nabij Roswell staat bij ufo-aanhangers bekend als het belangrijkste ufo-incident ooit. Talrijke getuigen hebben, soms tot aan hun dood, volgehouden dat een buitenaards ruimteschip met buitenaardse lijken is geborgen.

In juli 1947 vond er in de woestijn nabij Roswell een incident plaats waarbij de nachtelijke crash van een onbekend voorwerp even voor wereldnieuws zorgde. De Amerikaanse luchtmacht verklaarde namelijk met een officieel persbericht, dat een neergestorte vliegende schotel, een ufo, was geborgen (USAF captures Flying Saucer stond in diverse Amerikaanse kranten). Een dag later kwam er een nieuw communiqué waarin werd gesproken over een neergestorte weerballon. Daarna werd het meer dan dertig jaar stil. 

Pas in 1978 kwam het Roswell incident weer in het nieuws toen de bekende Canadese ufo-onderzoeker Stanton T. Friedman in contact kwam met oud-majoor Jesse Marcel. Marcel was in 1947 betrokken bij de berging van de resten van wat de luchtmacht een weerballon noemde. Als majoor buiten dienst verklaarde Marcel in 1978 tegenover Friedman, dat het geen weerballon was geweest, maar toch een buitenaards ruimtevaartuig. Friedman vond in Roswell nog tientallen andere getuigen, onder wie zelfs een generaal, die de lezing van Marcel bevestigden. Friedman schreef een boek waarna nog meer getuigen zich meldden en er nog tientallen boeken verschenen.

De discussie rond het Roswell incident, die nog altijd aanhoudt, leidde tot vragen in het Amerikaanse congres en een nieuwe verklaring van de Amerikaanse luchtmacht. In 1998 presenteerde de US Air Force de nieuwe uitleg in een persconferentie die zelfs door CNN in Nederland live werd uitgezonden. Daarin kwam de luchtmacht met het Project Mogul-verhaal. De crash was niet die van een weerballon, maar van een veel grotere spionageballon, waarmee de Amerikanen de Russische vorderingen op nucleair gebied trachtten te monitoren.

In 2006 heeft de luchtmacht een vierde verklaring voor het Roswell incident gepresenteerd. Volgens de laatste lezing is er sprake geweest van een crash van een cockpit-dummie met etalagepoppen. De nieuwe verklaring en vooral het voortdurend wijzigen van de uitleg van de overheid heeft de aanhangers van de ufo theorie er nog meer van overtuigd, dat er in Roswell meer is gebeurd dan dat wat de luchtmacht hen voorhoudt.

Op 11 april 2011 maakte de FBI een verslag uit 1950 openbaar waarin een luchtmachtfunctionaris de vondst van drie ufo's en negen lichamen rapporteert. Hierin staan onder meer de vorm van de objecten beschreven, evenals de geborgen lichamen in de objecten. 

Bij de crash site waar de UFO is neergestort kun je niet komen, het ligt op een afgesloten privé terrein liggen. In Roswell zelf is ook niet heel veel te doen, natuurlijk zijn er de nodige souvenirwinkeltjes. Het UFO museum is als je er toch bent, wel een bezoek waard.

Ook nu weer zonder Starbucks op weg naar Carlsbad, waar met enige moeite en navragen een Starbucks werd gevonden in het plaatselijke ziekenhuis. 

Nationaal park Carlsbad Caverns is een nationaal park en tevens werelderfgoed gelegen in de Guadalupe Mountains in de Amerikaanse staat New Mexico. Het park is vooral bekend vanwege de ondergrondse toeristische grotten. Deze grotten zijn voor toeristen op twee manieren te betreden; via de natuurlijke ingang en via een lift die meteen naar het 230 meter dieper gelegen gedeelte gaat.

Het park heeft twee registraties in het National Register of Historic Places: “The Caverns Historic District” en de “Rattlesnake Springs Historic District”. Ongeveer een derde van het park is gereserveerd als beschermd natuurgebied.

Van jongs af aan verkende Jim White (1882 - 1946) de grotten in het park met een zelfgemaakte touwladder. De meeste mensen geloofden destijds nog niet in het bestaan van de grotten. White gaf de meeste kamers in de grotten hun naam, waaronder de Big Room, New Mexico Room, King's Palace, Queen's Chamber, Papoose Room, and Green Lake Room. Hij gaf ook de meeste kenmerkende formaties in de grot hun namen zoals de Totem Pole, Witch's Finger, Giant Dome, Bottomless Pit, Fairyland, Iceberg Rock, Temple of the Sun, en Rock of Ages.

Het plaatsje Carlsbad en de grotten zijn vernoemd naar Karlsbad in Tsjechië.

Het park bevat in totaal 116 grotten. Daarvan zijn enkel de Carlsbad Caverns en de Slaughter Canyon Cave open voor publiek. De Slaughter Canyon Cave is bovendien alleen te bezoeken via een georganiseerde tour onder leiding van een gids.

De Lechuguillagrot, welke in 1986 werd ontdekt, wordt momenteel onderzocht. De grot is in kaart gebracht tot een diepte van489 meter. Daarmee is het de diepste kalksteengrot in de Verenigde Staten.

De Carlsbad Caverns bevat onder ander de op een na grootste ondergrondse grotkamer ter wereld; de Big Room, een kalksteenkamer met een lengte van1219 meter, een breedste van190.5 meteren een hoogte van107 meter.

We hadden wel een beetje geluk, het park was op de dag dat wij er kwamen net weer open gegaan voor het publiek. 3 dagen lang woede er een brand, tijdens onze rit naar het park smeulde het nog.

Rond acht uur zaten we nog in het park, om naar de “flight of the Bats” te kijken. Uit de grotten komen duizenden vleermuizen naar buiten om zich te goed te doen aan motten. Volgens de park ranger waren er richting El Paso genoeg motels. Nou dat was niet helemaal waar. Geen huizen geen bezine stations, alleen maar natuur. Na 4 uur rijden vonden we een benzinestation en een motel, maar dat was in El Paso.

El Paso, is een grensplaats. De rivier de Rio Grande maakt de grens met Mexico. De stad is oud, en wordt gekenmerkt door de meters hoge muren en traliewerk.

Volgens de folder is het de Boot capital of the World, en zijn er unieke boetieks met een sfeervol karakter. Uniek was het wel, maar niet helemaal onze smaak. 

Langs de Rio Grande iets ten zuiden van de stad liggen 3 oude missies uit de Spaanse periode. 

De Ysleta Mission, gebouwd in 1600, dit was de eerste missiepost in de Staat Texas. Nadat de Tigua indianen waren verjaagd, vestigden zich hier de Spaanse soldaten en boeren.

Hieronder de Presidio Chapel San Elizario, deze was gesloten vandaar dat er geen foto's van binnen zijn.

Als laatste de Mission Socorro. Deze is gebouwd in 1680. 

Onze laatste stop was in Las Cruces. Net buiten deze stad ligt het dorp Mesilla. Gesticht in 1848, en bekend in de “Wild West” periode om zijn cantinas en feesten.

Billy the Kid en Pancho Villa waren vaste gasten in het dorp. Tot 1881 was dit het meest belangrijke dorp uit de wijde omtrek.

Dit veranderde in dat jaar toen de Sante Fe Railway hun spoorlijnen begonnen aan te leggen in dit gebied.

Iedereen was er toen die tijd van overtuigd dat, de spoorlijn naar Mesilla zou lopen, maar de mensen vroegen te veel geld voor hun land met het gevolg dat de spoorlijn naar het toen nog kleinere dorpje Las Cruces ging.

We hebben weer heel wat gezien, en met de ondergaande zon voor ons, net buiten Tucson is het toch ook wel weer lekker om bijna thuis te zijn.