Ton en Wilma in Ohio en Arizona
Texas
Vrijdag 20 nov.
Nadat we natuurlijk eerst even bij Starbuck's waren gestopt voor een kop koffie zijn we gaan rijden. We waren net buiten Dayton toen ik zei tegen Wilma, we zijn wat vergeten, wat vroeg ze. Broertje zijn we vergeten ! Helaas Broer, Ton en Wilma zijn on tour.
Van Ohio was het via Indiana en Illinois naar Missourie. We hebben nu 654 mijl gereden en zitten nu in het plaatsje Joplin. Onderweg hebben we al veel dingen gezien die verwijzen naar Route 66, dit waren vooral souvenirswinkels. In Missourie is niet echt veel meer over van de oude route.
Morgen is het nog 112 mijl naar Tulsa, daar gaan we de snelweg verlaten, dan wordt het de historische route 66, naar Oklahoma City waar we een bezoek willen brengen aan het cowboy museum.
Zaterdag 21 nov.
Route 66 (US66) was een historische autoweg (U.S. Highway) in de Verenigde Staten, die begon in Chicago, en eindigde aan het strand van de Stille Oceaan in Santa Monica bij Los Angeles. De totale lengte was 3940 km. US66 loopt door Illinois, Missouri, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico, Arizona en Californië.
In 1985 werd US66 officieel opgeheven, nadat het Interstate Highway System het langeafstands- verkeer had overgenomen. Veel toeristen volgen nog steeds het oude traject van Route 66.
Route 66 speelde een belangrijke rol in de Amerikaanse cultuur van de 20e eeuw. In de jaren dertig werd de weg gebruikt door mensen die naar Californië reisden, om de Dust Bowl, grote stofstormen op de vlakten van het midden van de Verenigde Staten, te ontvluchten. De schrijver John Steinbeck beschrijft in zijn roman The Grapes of Wrath (De druiven der Gramschap) de lotgevallen van een 
arme familie die over deze weg de Dust Bowl ontvlucht.
Na de Tweede Wereldoorlog gebruikten vele nieuwe autobezitters de weg om van de ene kant van het land naar de andere te rijden. De weg is een nostalgisch symbool voor de rol van de auto in de Amerikaanse samenleving in de periode van de jaren dertig tot zeventig van de vorige eeuw.
In 1946 schreef de jazzcomponist en pianist Bobby Troup zijn meest bekende nummer (Get Your Kicks On) Route 66, nadat hij zelf de highway had gebruikt om naar Californië te reizen.
Op de foto boven de Blue Whall, gebouwd in 1970 en was een geschenk aan Route 66. Tot 1988 was het toegestaan om in de vijver te zwemmmen. 
Oklahoma City is de hoofdstad en grootste stad van de staat Oklahoma
De stad is op 22 april 1889 gesticht, toen de regering het Indiaanse Territorium met een startschot symbolisch vrijgaf voor kolonisatie. De kolonisten verdrongen zich rond deze plaats en die avond was al een "stad" van tenten ontstaan, waarbij zenuwachtige kolonisten overigens de wacht hielden uit angst dat anderen "hun" grond zouden inpikken. Het Lucky Luke album De trek naar Oklahoma beschrijft deze gebeurtenis, waarbij Lucky Luke de taak krijgt een oogje in het zeil te houden en anarchie te voorkomen. De afloop is in het stripalbum overigens wel anders dan in werkelijkheid.
De uitvinder van de parkeermeter, Carl Magee, komt hier vandaan. Oklahoma City was tevens de eerste plaats waar de parkeermeter werd geïntroduceerd (16 juli 1935).
In Oklahoma City, zijn we gestopt bij het National Cowboy Museum. Ons was verteld dat het wel leuk was als je toch in de buurt bent.We dachten dat we het allemaal wel konden zien in een uur. Niets is minder waar, het is groot erg groot. Volgens de mensen aan de receptie heb je minimaal een uur of 5 nodig om alles te bekijken. Verschillende grote hallen zijn er die alle aspecten van de Amerikaanse cowboys vertellen in beelden, schilderijen, materiaal, kleding enz enz. We hebben besloten om maar eens een keer terug te gaan iets wat zeker de moeite waard zal zijn.
Onderweg staan veel oude auto's waarvan een aantal te koop zijn, maar ook staan ze er omdat ze bij Route 66 horen. Deze staan er al jaren, zijn niet te koop en zullen nog heel lang langs de weg blijven staan.
Op de foto boven een stuk van de oude route. Door uitbreiding van de steden, het verbreden van de wegen is er veel veranderd. Er zijn nog hele stukken waar je op de oude route rijdt. Hierboven op de foto, een stuk van de oude weg die nu in privé bezit is. We hebben natuurlijk ook dit stukje gereden.
In Arcadia staat de Round Barn, het is nu een museum en souvenirs winkeltje. De schuur is gebouwd door zeer gelovige boeren. Doordat de schuur rond is kan de duivel je niet in een hoek drijven ,was de achterliggende gedachte.
We zitten nu in Wetherford een plaatje aan Route 66, morgen gaan we verder dan is het richting Amarillo in Texas.
Zondag 22 nov.
Ook vandaag was het weer een prachtige dag, het zonnetje bracht de temperatuur zo rond de 18 graden. We hebben het laatste stuk van Route 66 in Oklahoma gereden. We zitten nu in Amarillo, Texas ook hier was het weer Route 66.
Texas is na Alaska de grootste staat van de Verenigde Staten in oppervlakte. Het is tevens de tweede staat in bevolking, na Californie. De afkorting van de "Lone Star State", zoals de bijnaam luidt, is TX. Het aantal inwoners bedraagt ongeveer 22 miljoen.
De staat, in het zuiden van de VS, heeft vele oliebronnen. De hoofdstad van Texas is Austin, de grootste stad is Houston. Andere belangrijke grote steden zijn Dallas en San Antonio.
Het gebied dat nu Texas heet, werd oorspronkelijk bevolkt door Indianenstammen. In het tegenwoordige Texas wonen nog steeds Apache, Atakapa, Bidai, Caddo, Comanche, Karankawa, Kiowa, Tonkawa, en Wichita.
Op 6 nov. 1528 zette de Spaanse conquistador Alvar Nunez Cabeza de Vaca, die schipbreuk had geleden, als eerste Europeaan voet op Texaanse bodem.
Meerdere vlaggen hebben boven Texaanse bodem gewapperd: de Fleur-de-lis van Frankrijk, en de nationale vlaggen van Spanje, Mexico, Republiek Texas, de Verenigde Staten van Amerika, en de Geconfedereerde Staten van Amerika.
Een oude Drive Inn bioscoop net buiten Weatherford.
Route 66 museum in Clinton, helaas was deze nog niet open, op zondag gaan de deuren om 2 open.
Dit heeft niets met route 66 te maken, maar het is wel leuk. We kwamen het tegen zomaar in een weiland en zoals je kunt zien tussen de koeien.
Ook het 2e museum in Elk City, was gesloten, er zijn er langs de route een flink aantal route 66 musea. het is ons ondertussen duidelijk geworden dat,als je op de zondag bent , 's middags e deuren pas open gaan. Een kleine tegenvaller..
Het boven genoemde museum is gebouwd rond een oud dorp, het beeld is gemaakt door een plaatselijke artiest de vacht bestaat uit duizenden spijkers.
De Conoco Tower in Shamrock. Toen het in 1930 zijn deuren opende was dit een bezinestation en cafe.Het gebouw is pas geheel gerestaureerd en zal mogelijk als souvenierwinkel verder gaan.
In veel dorpen zie je muren die beschilderd zijn met route 66 thema's zoals in het dorp McLean.
Een prachtig gerestaureerd Philipps 66 Gasstation.
Soms is het niet even duidelijk hoe je moet rijden, er staan niet altijd bordjes. Ook vandaag zijn we een paar keer mis gereden. We zaten zelfs bij een boer op het erf. Als je van plan bent om route 66 te rijden is een goede planning vooraf noodzakelijk. Er zijn oude kaarten te koop waar de route precies op staat. Maar zelfs dan blijft het zoeken ook omdat gedeeltes van de route gewoon niet meer bestaan,
De scheve watertoren in Britten.
Uit 1974 is Cadillac Ranch, een kunstwerk van Chip Lord, Hudson Marquez enM Doug Michels. De 10 Cadillac's staan gedeeltelijk in de grond en zijn in dezelfde richting geplaatst als de piramide van Giza.
De dag hebben we afgesloten bij de Big Texan, het beroemste steak house aan route 66. Wie het aan durft kan hier gratis een steak eten, maar dan moet je wel binnen een uur een steak van 72 oz (iets meer an 2 kilo) opeten. Naast dit stuk vlees is er een baked patato, brood, een salade en een garnalen cocktail, alles moet op. Geloof het of niet het record staat op 8 min. en 52 seconden.
Het podium met de tafel en de klok voor diegene die een poging wil ondernemen. Als het lukt krijg je een t-shirt en je komt op de Wall off Fame en de steak is gratis.
Alles is groot in Texas.
Morgen gaan we richting San Antonio, maar eerst gaan we op zoek naar een Starbuck's voor een kopje koffie.
Maandag 23 nov.
We hebben Amarillo en daarbij Route 66 achterons gelaten.
Op weg naar San Antonio was de eerste stop in het Palo Duro Canyon Park. De Texanen noemen het de Grand Canyon van Texas, een beetje overdreven vinden wij. Het park is mooi, maar niet te vergelijken met de Grand Canyon.
Palo Duro Canyon is de tweede grootste canyon van Amerika.
De canyon is ongeveer 200 kilometer lang en is gemiddeld bijna 10 kilometer breed (op sommige plaatsen meer dan 30 km). Het diepste punt is iets meer dan 2.4 kilometer. De canyon wordt ook wel "The Grand Canyon of Texas," genoemd dit omdat de meerkleurige lagen van de rotsen veel weg heeft van de Grand Canyon.
Door de canyon lopen 2 rivieren de Prairie Dog Town Fork en de Red River, deze zijn verantwoordelijk voor het ontstaan van de canyon. Duizenden jaren van erosie door de wind hebben de canyon gevormd.
Er zijn sporen gevonden die bewijzen dat er 10.000 tot 15.000 jaar geleden al bewoners waren, en nog steeds wordt de canyon bewoont door Indianen.
In 1541 kwamen de eerste Europeese ontdekkers, leden van de Coronado expeditie naar de canyon. In de canyon leefden verschillende Indianen stammen de eerste waren de Apache, later waren dat de Comanche en Kiowa, de laatste verkochten paarden aan de Spanjaarden uit New Mexico.
De eerste kaart van de canyon werd gemaakt in 1852, door een militaire expeditie onder leiding van Captain Randolph B. Marcy.
Het gebied heeft een tijd onder controle gestaan door American Indian control, in 1874 kreeg de kolonel Ranald S. Mackenzie de orders om de Indianen te verdrijven. De Mackenzie expedition wist op een of andere manier alle paarden van de Indianen bijeen te drijven om ze vervolgens af te maken. Daarmee werd de hoofdbron van inkomst van de Indianen afgenomen. Gebroken en zonder bron van inkomsten verlieten de Comanche en Kiowa Indianen het gebied.
Wilde kalkoenen in het park.
Vandaag hadden we heerlijk weer, in de canyon was het 27 graden.
De rode Cardinal.
Langs de weg verder naar het zuiden hebben katoenvelden gezien. Kilometers lang zo ver als je kon kijken katoen en nog eens katoen, het is niet overdreven dat we zeker een drie uur gereden hebben zonder iets anders te zien. Oke, af en toe een jaknikker. De witte stapels is katoen dat net geoogst is, de pakken zijn net zo groot als een vrachtwagentrailer.
Op dit moment zitten we in een klein dorpje, dat Menard heet. Morgen is het nog ongeveer een 3 uur rijden naar San Antonio.
Alles is "Big" in Texas.
Dinsdag 24 nov.
We waren al vroeg op pad deze ochtend, naar een Starbuck's hoefden we niet te zoeken. In Menard staan 12 huizen en een 2 kerken. Op het "net" hadden we gezien dat we eerst 140 kilometer moesten rijden om bij Starbuck's te komen. 
Natuurlijk hebben we dit gedaan, en dat was achteraf nog eens niet zo gek, vanaf daar hebben we TomTom op vermijd snelwegen gezet.
Een prachtige route door een groen heuvelachtig landschap bracht ons in het cowboydorp Bandera. Een typisch klein Amerikaans dorpje met leuke kleine gezellige winkeltjes die allerlei prulletjes verkopen waar van de helft kitsch is of er naast heeft gelegen.
Na een rit op het paard, zijn door gereden naar San Antonio.
Onder op de foto; Bandera.
San Antonio is een stad in de staat Texas.
San Antonio is wellicht de minst bekende grote stad van de Verenigde Staten, maar is toch een belangrijk centrum en knooppunt. De stad is gelegen in het zuiden van Texas, op 225 kilometer ten noorden van de Mexicaanse grens, 300 kilometer ten westen van Houston, 120 kilometer ten zuiden van Austin en 410 kilometer ten zuidwesten van Dallas en 800 kilometer ten oosten van El Paso. De stad ligt op het knooppunt van 3 Interstate Highways, namelijk de Interstate 10, Interstate 35 en Interstate 37. Het is de culturele toegangspoort naar het zuidwesten van de Verenigde Staten, als overgangsgebied van de zuidelijke staten naar de zuidwestelijke staten.
De agglomeratie San Antonio telt slechts 700.000 inwoners meer dan de stad zelf met 1.441.122 bewoners, en dit komt omdat San Antonio, in tegenstelling tot veel andere steden, omliggende gebieden heeft geannexeerd in plaats van vele voorsteden rondom de stad. San Antonio heeft daarom ook geen significante voorsteden. De stad is stukken compacter dan veel andere Texaanse steden, en meet 35 kilometer van oost naar west en 35 kilometer van noord naar zuid. Wel is het zo dat met name aan de noordkant van de agglomeratie het platteland bij vlagen ook geurbaniseerd is. Tevens liggen er op enige afstand een paar forenzenstadjes die geen deel uitmaken van de agglomeratie. De hoofdstad Austin ligt ook niet ver weg, wat de verbindende I-35 tot een drukke interstate snelweg maakt.
De Riverwalk, een bekend en gezellig uitgaanscentrum met veel restaurants. Om bij het water te komen moet je een aantal trappen naar beneden nemen. Door San Antonio rijden trolley's, met deze kom je gemakkelijk bij alle bezienswaardigheden.
De Alamo is het bekendste begrip uit de Texaanse Revolutie. De Alamo was eigenlijk een katholiek missiegebouw in San Antonio, het centrum van de Texaanse Onafhankelijkheidsbeweging.
Op 23 februari 1836 overviel de Mexicaanse generaal Antonio Lopez de Santa Anna (1797-1867) met 5000 soldaten het stadsgarnizoen waar slechts 180 tot 200 Texaanse strijders gelegerd waren. Onder hen ook de kolonisten Davy Crockett en Jim Bowie. De beperkte groep Texanen trok zich terug in de Alamo. Ze zouden zich niet overgeven en de belegering zou tot 6 maart duren. De Texanen geraakten zonder munitie en werden daarop door de Mexicanen bestormd. Alle mannen werden gedood.
Rond de Alamo bestaan veel legendes, waarvan de waarheid vaak hoogst dubieus is. Zo zou Davy Crockett zich tot het laatste moment hebben verdedigd tot de dood erop volgde. Er is echter een dagboek van een Mexicaanse officier gevonden die dit tegenspreekt; Crockett zou in werkelijkheid gevangen zijn genomen en ter dood gebracht zijn.
Morgen meer vanuit een zonnig (27 graden) San Antonio.
Woensdag 25 nov.
Vandaag hadden we een Missie.
In de San Antonio omgeving zijn 5 oude Spaanse Missieposten.
Dit zijn de; Alamo, de San Juan, de Espade, San Jose, en de Mission Concepcion.
De Missieposten waren bedoeld om de Indianen te bekeren tot het Katholieke geloof.
Mission San Jose, is gebouwd in 1720. De Missie is genoemd naar de markies San Miguel de Aguayo.
Onder op de foto, de ruimtes binnen de muren waar de "bekeerde" Indianen woonden.
Mission Espada, is uit 1690 en was een Rooms katholieke Missiepost. De Espada was de eerste Missiepost in Texas, en bestond uit 3 priesters en 3 soldaten. In de winter van 1690-91 stierven aan de gevolgen van een waterpokken epidimie ongeveer 3300 Indianen. 
De Indianen dachten dat de ziekte kwam door de komst van de Spanjaarden en werden vijandig.
In 1693 verlieten de priesters en de soldaten die bedreigd werden de Missie.
In 1721 werd weer een poging gewaagd maar de Indianen hadden de interesse veloren.
In de Missie wonen en werken nu nog Franciscanen.
Mission Concepcion, gebouwd in 1716 is de best bewaarde Missiepost in Texas.
Op 28 okt. 1835 was hier de "Slag van Concepcion" een stuk uit de oorlog tussen Mexicaanse en Texaanse troepen.
Door restauratie werkzaamheden is de Missie gesloten voor het publiek, men hoopt aan het eind van het jaar de deuren weer te openen.
Missie San Juan, gebouwd in 1716. De Missionarisen waren Franciscanen.
Onder de 3 klokken is de kerk, het linker gedeelte op de foto was een opslagplaats voor de geoogste goederen. In oude boeken van de kerk staat dat in 1756 er 100 paarden, 1000 koeien, 3500 schapen en geiten waren.
Na al deze inspiratie werd het tijd om wat te eten, dat hebben we gedaan aan de River Walk.
De River Walk is ontstaan in 1921. Na een overstroming die 50 doden eiste kwamen er plannen voor het bouwen van een dam en een nieuw omleidingskanaal.
Het plan van de architect Hugman stuitte op veel weerstand, niemand geloofde dat de dam zou werken, meerdere malen werd hij gewaarschuwd dat iedereen bij hoogwater 'zou verzuipen als ratten'. Het gebied werd als extreem gevaarlijk betiteld.
Toch waren er enkele investeerders die het plan wel zagen zitten en er werd met de bouw begonnen. In 1946 toen hoogwater dreigde de stad blank te zetten, deden de dam en het omleidingskanaal hun werk en bleef de River Walk "droog".
De River Walk is meer dan 5 kilometer lang en telt 20 bruggen.
Donderdag 26 nov.
We hebben vanmorgen de koffers gepakt en zijn een dag eerder dan het plan was richting Ohio vertrokken. Ondanks dat we redelijk laat zijn vertrokken hebben we een 780 kilometer kunnen rijden. Van San Antonio naar Beavercreek is het 2038 kilometer.
De Skyline van Dallas vanaf de snelweg.
We zitten nu in Hope, Arkansas een dorp aan de US30. Volgens de borden langs de weg is Bill Clinton hier geboren veel meer is hier ook niet gebeurd.
Het is vandaag Thanksgiving Day.
Thanksgiving Day is een nationale feestdag in de Verenigde Staten waarop dank wordt gezegd (traditioneel aan God) voor de oogst en voor allerlei andere goede dingen. In de Verenigde Staten wordt deze dag gevierd op de vierde donderdag in november.
Thanksgiving wordt gevierd met de hele familie en men legt grote afstanden af om bij elkaar te kunnen zijn. Omdat het in de VS op een donderdag valt is het meestal zo dat werknemers ook vrijdags vrij krijgen, waardoor er een familiereünie van vier dagen wordt gevierd. Het eten speelt een grote rol: het is traditie om op Thanksgiving Day kalkoen te eten en er wordt dan ook aan deze dag gerefereerd als Turkey Day (Kalkoendag). Sinds het presidentschap van Harry Truman is het de gewoonte dat de president gratie verleent aan een levende kalkoen, de National Thanksgiving Turkey. Traditionele bijgerechten zijn aardappelpuree, stuffing, zoete aardappels (sweet potatoes), sperziebonen (green beans), veenbessen (cranberries), en als nagerecht pecannotentaart (pecan pie) en pompoentaart (pumpkin pie). Voor de maaltijd kijkt men traditioneel naar Amerikaans voetbal. Mensen gaan soms naar een wedstrijd van het lokale "High School"-team, of ze kijken naar een van de wedstrijden die voor het eten door de televisie worden uitgezonden.
De Amerikaanse traditie associeert de feestdag met een feest dat door de Pelgrim Fathers zou zijn gevierd in 1621 toen zij in Plymouth in Massachusetts een nederzetting hadden gesticht.
Veel van de verhalen omtrent de Amerikaanse Thanksgiving zijn mythes die zijn ontstaan aan het eind van de 19de en begin van de 20ste eeuw in een poging een algemene nationale identiteit te scheppen in de naweeën van de Amerikaase Burgeroorlog en in de smeltkroes van nieuwe immigranten.
Voor mensen die onderweg zijn betekend Thanksgiving echter ook dat veel restauants en winkels gesloten zijn. Gelukkig vonden wij een IHOP dus gegeten hebben we.
We moeten nog een dikke 1200 kilometer. Morgen gaan we op tijd rijden en denken dan zo rond een uur of 10 's avonds thuis te zijn. Met dat voor de boeg moeten we ook afscheid nemen van het mooie weer het wordt kouder en in Beavercreek verwachten ze sneeuw. Zet de soep maar op Lineke!
Zaterdag 28 nov.
We zijn weer thuis. Gisteravond rond een uur of negen waren we in Beavercreek.
Totaal hebben we een slordige 3300 mijl gereden, in kilometers zijn dat er iets meer dan 5300. Dat is veel, maar dit land is zo groot dat als je wat wilt zien moet je kilometers maken.
Natuurlijk is er de optie om te vliegen en dan met een huurauto rond te rijden. Met dit verdien je de reistijd om ergens te komen, dit kan vlot een dag of 4 zijn. Wij kiezen er bijna altijd voor om zelf te rijden, zo zie je het meeste en we vinden het prettig.
