zondag 3 mei

zondagmorgen 6.25

Het was guard weekend hetgeen betekend dat Ton dan in ieder geval een aantal uren moet werken. Nadat ik mijn kopje thee had opgedronken en Ton op weg naar het werk was gegaan, dacht ik me nog eens lekker om te draaien in bed. Niets was echter minder waar. Om 6.25 ging de telefoon, geen goed geluid zo vroeg in de morgen. Het was Ton, hij had een aanrijding met een hert gehad, hert enauto hadden behoorlijk wat schade opgelopen. Ton zelf was met de schrik vrij gekomen. Gelukkig waren er rond die tijd een flink aantal Guard mensen onderweg naar het werk en het duurde maar even of er stopte iemand om te vragen of alles goed was en zij nog iets kon doen. Na de politie gebeld te hebben en zich te hebben verzekerd dat het metTon allemaal goed was, vervolgde ze haar weg. Inmiddels waren er al meerdere mensen gestopt en hadden Ton, auto en hert bekeken. Een van de Guard mensen bood aan het hert met een soort slagersmeseen 'doodsteek' te geven om het uit haar lijden te verlossen. Gelukkig kwam op dat zelfde moment de State Trooper aan op de plaats des onheils. Na even met Ton gesproken te hebben trok hijzijn pistool en met een gericht schot kwam er een einde aan het leven van het arme hert. De trooper melde Ton dat hij het hert mee naar huis mocht nemen. Een trofee aan de muur is altijd 'leuk' en een hertenbiefstukje is ook niet te versmaden vertelden de welwillende omstanders. Ton heeft het aanbod geweigerd (gelukkig), waarna er contact werd opgenomen met de lokale voedselbank zodat deze het vlees onder de armen kan verdelen. Toch nog iets goeds uit deze ellende voortgekomen. De auto heeft redelijk veel schade en Ton een dag de schrik gehad, maar gelukkig is het daarbij gebleven het had per slot van rekening veel slechter kunnen aflopen.

Roken

Onlangs las ik een een groot landelijk ochtendblad een artikel met als titel: 'Roken in auto verboden'.

Als roker, ja nog steeds, moest ik het natuurlijk lezen. Wat hebben ze nu weer bedacht. Samenvattend kwam het er op neer dat de stichting STIVORO (STIekem VOor ROkers) tijdens een gezondheidsbeurs een enqute had gehouden onder 800 bezoekers. Een van de vragen was: 'moet het roken in de auto verboden worden?'

80% van de ondervraagden was het met de stelling eens. Het artikel suggereerde dat de enquette representatief voor de Nederlandse bevolking zou zijn. Ik moet eigenlijk heel boos worden maar er kwam alleen een glimlach op mijn gezicht. Zodra de Nederlandse regering mijn auto met alle daarmee samenhangende kosten gaat betalen kunnen ze mij vertellen dat ik niet mag roken in mijn auto. Tot dat moment komt bepaal ik mijn eigen rookbeleid.

Maar het zette me wel aan het denken. Wat, als ze denken de rokers en het roken te hebben uitgebannen, zou de volgende heksenjacht worden?

Alcohol? Het maakt immers meer kapot dan je lief is!

Dikke mensen ? Onder de noemer OBESITAS WEEGT ZWAAR!

Ik zie het al voor me, helaas! Wie weet lezen we binnenkort in het zelfde dagblad onderstaand bericht:

'Het nieuw opgerichte Ministerie van Tolerantie gaat, onder de bezielende leiding van minister Drs. Egnie Genieten van de onlangs opgerichte partij PIN (Plezier In Nederland), het te voeren beleid uit zetten. Naar het zich nu laat aanzien zullen onderstaande maatregelen niet zijn uitgesloten.

Frikadellen en kroketten mogen niet meer verkocht en gemaakt worden in de strijd tegen de zwaarlijvigheid. De enkele kroeg die het anti rookbeleid heeft overleefd, moet nu de deuren sluiten. Er mag immers geen alcohol geschonken worden!. Ook het glaasje champagne tijdens de nieuwjaarsvieringbehoort tot deverleden tijd.'

Ik mag toch hopen dat men de koffie, thee en cola overslaat, er zit per slot van rekening cafene in, een opwekkend middel. En ik denk dat Nederland dat juist nu nodig heeft.

donderdag 19 mrt.

'Feestje'?

Woensdag de 18e maart was mijn verjaardag, niet dat dat echt belangrijk is, maar toch.....

Alweer een jaartje ouder. Voor alle mensen die mijn leeftijd niet weten, ik ben gisteren 55 jaar geworden. Het klinkt oud als je het zegt of als je het geschreven ziet staan. Een ding is in ieder geval duidelijk ik ben niet meer 'piep'. En ook de jaren dat ik mijn leeftijd kon omdraaien (54/45) liggen achter me. Tegen de tijd dat het weer mogelijk is geloofd niemand me meer. Niet dat ik een probleem met mijn leeftijd heb, dat moge duidelijk zijn. Ik geloof er heilig in dat je zo oud bent als je je voelt. En wat dat betreft zit het wel snor bij mij.

De verjaardag op zich zegt me niet zoveel en meestal vier ik het met een etentje bij mijn favoriete restaurant (van dat moment), samen met Ton en in dit geval ook met John. Gezellig op zijn Hollands zitten eten. Flesje wijn, voorgerechtje en voor de liefhebbers een toetje. Het hoofdgerecht pas bestellen als je je voorgerecht op hebt enz., anders staat alles incl. het toetje bijna gelijktijdig op tafel. En sta jij binnen het uur weer op straat.

Het etentje van gisteravond had een beetje een dubbele functie want we hadden nog iets te vieren. Neeeeeeeeee, ik ben niet zwanger (stel je voor) maar zoals de meesten van jullie wel weten loopt de aanstelling van Ton hier in Ohio van april 2007 tot april 2010. Nu gaat hij in augustus 2011 met pensioen (we worden inderdaad oud) en moeten we dus nog ergens in Nederland een plekje vinden op een basis tot die datum is aangebroken. Ton heeft een aantal maanden geleden een verzoek ingediend om de periode tot aan zijn pensioen hier vol te mogen maken. En................ we hebben een brief ontvangen van defensie waarin wordt toegezegd dat Ton hier zijn tijd mag uitdienen. Dus voor ons reden tot een feestje, maar misschien niet voor iedereen in Nederland. Wij zijn er in ieder geval erg blij mee dat we tot augustus 2011 mogen blijven.

Mijn juweeltjes.

Ik heb nu sinds een week of 6 een paar juweeltjes in mijn oren. Ik

spreek over juweeltjes omdat je van de prijs van deze gehoorapparaatjes, want daar hebben we het over, een paar diamanten oorbellen kunt kopen van minimaal1 karaat.

Nadat de audioloog mijn gehoorapparaten via de computer afgestemd had op mijn specifieke gehoorproblemen, kon ik de geluidsarme praktijkruimte verlaten. Toen ik naar buiten stapte was mijn eerste reactie jeetje, wat een lawaai maakt dat verkeer, maar dat was nog niets vergeleken met het kabaal dat ik hoorde nadat ik de auto gestart had. Welke gek heeft die radio zo hard gezet, elke zichzelf respecterende rapper zou jaloers zijn op de kwaliteit van mijn woofers en waffers. Ik denk dat mijn radio 2 straten verdop nog te horen was. Het maakte me duidelijk dat mijn gehoorproblemen erger waren dan ik gedacht en verwacht had. En natuurlijk was op deze manier ook snel duidelijk dat mijn juweeltjes hun werk deden. En de audioloog had ze nog niet eens op volle sterkte geprogrammeerd!!

Ik hoorde voor het eerst in lange tijd weer dat de richtingaanwijzer geluid maakt, en dat een bezoekje aan het toilet meer lawaai maakt dan je denkt ( ik heb het over het doorspoelen natuurlijk). En zo zou ik nog wel een tijdje kunnen doorgaan.

De televisie staat nu inderdaad een stuk zachter, net als de radio in de auto. Met het toilet probleem leer ik wel leven net zoals met mijn juwelen. Van mijn plan om mijn haren te laten groeien, zodat ze niet zichtbaar waren, ben ik afgestapt. De gehoorapparaten zijn nu toch een onderdeel van mij dus waarom ijdel doen. Dat ik er al gewend ben mag blijken uit het feit dat ik er al mee onder de douche heb gestaan. Gelukkig konden ze er tegen.

Zaterdag 24 januari

Dat was even schrikken vanmorgen toen ik vanuit mijn motelkamer naar buiten liep. De wereld was wit en de temperatuur was bar en boos. Een ijskoude noordelijke wind waaide me bijna uit mijn hemdpje. De thermometer in de auto gaf -12 C aan maar mijn bibberfactor zij meer iets in de richting van -30 C. Gauw de stoelverwarming en de kachel aan en dan op weg voor de laatste 480 mijl. Tot St. Louis blijf ik nog door heuvelachtig landschap rijden wat met de sneeuw die er ligt soms oogverblindend (letterlijk) mooi is.

Na een kleine 100 mijl rijden ga ik van de snelweg af om een Starbucks te zoeken in St. Louis, volgens de website moeten er 17 filialen zijn, en zal ik er ongetwijfeld een vinden. Een kleine 2 uur later ging ik weer de snelweg op, nee het was niet de schuld van mijn zin in koffie maar het kwam door een ongeval waar ik getuige van was. Ik stond voor een rood stoplicht te wachten toen mij een taxi voorbij raasde en met een noodvaart op een stadsbus botste. Resultaat een opgekrulde motorkap, een flinke deuk in de bus en een stel zichtbaar geschrokken passagiers van zowel bus als taxi. De buschauffeur vroeg of ik wilde blijven als getuige, aangezien ik de enige andere weggebruiker was op het moment supreme. Mijn koffie heb ik dus tijdens het wachten maar opgedronken en na mijn verhaal aan de politie te hebben verteld kon ik mijn weg vervolgen.

De rit van vandaag ging via Missouri naar Illinois en Indiana om uit eindelijk in Ohio uit te komen. Nadat ik St. Louis achter mij had gelaten veranderde het landschap in iets wat te vergelijken is met Ohio. Mooi, maar niet spectaculair. Dat kwam goed uit want de batterij van mijn camera is leeg en de oplader ligt nog in Tucson.

Vanmiddag 16.30 was ik weer home sweet home Ik was nog in de garage toen ik Casper al hoorde mauwen iets wat op zich ongebruikelijk is want ze miauwt nauwelijks. Vandaag schreeuwde ze bijna en toen ik binnen kwam stond ze achter de deur te wachten. Ik kan geen stap verzetten want waar ik ga gaat Casper ook. Dus toch de juiste beslissing om naar huis te gaan...............? Ik weet zeker dat John goed voor haar gezorgd heeft maar ze heeft ons gemist, denk ik dan maar.

Nog even terugkomen op mijn rit van en naar Tucson. Nadat ik bergen, woestijnen en prairies heb doorkruist, vrees ik de tijd dat we weer terug moeten naar Nederland. Klein, druk en overvol. Geef mij maar de ruimte, natuur en vriendelijke mensen die ik tijdens deze tocht heb ontmoet. En als jullie je afvragen wat ik van Tucson vond dan maakt het volgende dat misschien wel duidelijk.

Toen Ton tijdens een van onze telefoongesprekken meldde dat die morgen iemand de zon weer had aangezet, antwoordde ik met : Je hebt deze week nog tijd om een huisje voor ons te zoeken, dan begin ik als ik thuiskom wel met inpakken i.p.v. uitpakken.

Tucson is een fantastische stad waar iedereen aan zijn/haar trekken kan komen, of het nu kunst, cultuur, natuur of uitgaan is, er is voor een ieder iets. De hete zomers neem je voor lief omdat de andere maanden zoveel moois te bieden hebben. En wat de reis betreft, als je van autorijden houdt dan is het zeer zeker de moeite waard, voor mij wat het niet vermoeiend maar vooral genieten.

23 januari

Nadat ik gisteren Arizona en New Mexico had doorkruist waren vandaag de staten Texas, Oklahoma en Missouri aan de beurt. De bergen en woestijn(en) liggen achter me en voor me strekken zich enorme graslanden uit waarop duizenden koeien lopen te grazen. Texas bekend om de oliebronnen en de Texas Longhorn is wat mij betreft nog meer bekend om de cowboy hoeden en de truckjes die er rijden. Ik denk dat er meer truckjes (Ford Ram etc.) rijden dan waar ook in de VS. En als ik voor elke cowboyhoed die ik tijdens de rit door Texas heb gezien een dollar zou krijgen was deze vakantie gratis geweest. Overigens tussen al de koeien die ik gezien heb zat geen enkele Longhorn en ook Jaknikkers heb ik niet gezien in Texas.

Na Texas kwam Oklahoma, geboortegrond van veel indianenstammen. Zo kwam ik o.a.door Sac en Fox, Arapaho enPonca gebieden. Als je naar de natuur keek, heuvels afgewisseld met grasland en bos kon je wel begrijpen dat ze daar goed konden leven. Veel attracties die inOklahoma zijn hebben op de een of andere manier wel iets met indianen en cowboys temaken.

Op dit moment ben ik in Missouri zo'n 100 mijl voor St. Louis in een plaats genaamd Rollo. Ik had al een paar uur in het donker gereden mijn tank was bijna leeg dus tijd voor een hapje en drankje en daarna naar bed. Morgen het laatste stuk, ik heb nog zo'n 500 mijl te gaan. Het schiet op. Beavercreek here I come.

22 januari

Na een week van de zon, natuur en Ton genoten te hebben ben ik weer op weg naar huis. Nu al?, zult u denken, ja nu al. Zoals jullie weten hebben wij een poes, Casper, ook wel El Pussycato genoemd. Casper is thuis achter gebleven en heeft de goede verzorging van John. Nou is Casper werelds meest verwende en eigenzinnigste kat, dus is het voor John geen eenvoudige opgave om contact met haar te krijgen. Meestal laat ze zich niet zien, maar het eten gaat allemaal op dus dat zit wel snor. Dachten we! Deze keer is het anders, als ze John ziet blaast ze en deze week heeft 'madam' een regelrechte aanslag gepleegd op de schoenen en benen van John. John ziet er gelukkig de humor van in, gezien het mailtje dat hij stuurde met onderstaande foto,maar voor mij is het een teken dat Casper super gestresst is. Gezien haar leeftijd, 17 jaar, toch wel een beetje zielig. Vandaar de vakantie ingekort en weer op weg naar huis.

Vanmorgen, na een stop bij Starbucks (waar anders), het normaal zo zonnige Tucson in de regen verlaten. Deze keer niet door de bergen maar onderlangs een route die sneller is. Na anderhalf uur rijden lag Arizona achter mij en kwam ik in New Mexico. In plaats van bergen deze keer eindeloze vlaktes, nauwelijksmeer begroeiing dan wat gras en her en der een bosje. Grote borden langs de weg met daarop waarschuwingen voor zandstormen die zich hier met zeer grote regelmaat voordoen. Het zichtkan dan tot 0 teruglopen. 'Gelukkig' was de regen vanuit Tucson met mij mee getrokken en was het gevaar voor een zandstorm minimaal.

Mijn tocht bracht mij door White Sands Missile Range, een enorm woestijn gebied waarAmerika zijn raketten heeft gestationeerd. Halverwege deze woestijn ligt een prachtig natuurgebiedgenaamd, hoe kan het ook anders, WhiteSands. Het is een uniek gebied van witte zandduinen dat zich over een groot aantalkilometers uitstrekt. Ik heb daar een poos rondgereden, het was jammer dat de regen spelbreker was, want er waren mooie wandelroutes aangelegd. Na deze onderbreking verder door de eindeloze vlakten tot ik weer opInterstate 40 aankwam. Dezelfdewaar Truus op de heenweg wist te melden dat ik 445 mijl rechtdoor moest.
Ben inmiddels gevorderd tot Amarillo Texas, zo'n 750 mijl vanaf Tucson en nog 1132 mijl van huis.

15 januarie

Alleen op de wereld

Ik ben vanmorgen al vroeg vertrokken want ik heb een lange dag voor de boeg. Niet dat de afstand een probleem is, zo'n 600 mijl,maar ik ga de route door de bergen rijden en dat neemt nou eenmaal veel meer tijd in beslag dan het rijden op de snelweg. Dankzij de route beschrijving van John was het geen enkel probleem om op de juiste weg te komen. Daarna was het eigenlijk erg simpel volg de 60) tot je in Globe bent daarna links af en de 77 volgen. Het was al snel duidelijk dat dit niet een route was die door veel mensen werd gereden, ik kwam namelijknauwelijks andereauto's tegen. Kilometer na kilometer strekte de weg zich voor mij uit en was ik 'alleen op de wereld'. Het landschap gaf meer dan genoeg afleiding en variatie. De dorpjes die ik af en toe tegen kwam hadden mooie namen zoals Pot Pie, met 676 inwoners, of San Acacia met 453 inwoners. Een ding hadden ze met elkaar gemeen, geen mens te zien, huizen hadden betere dagen gekend en winkels, restaurants en benzinestations onbekend. Als er dan een dorpje kwam met een benzinestation toch maar even gestopt ook al is de tank nog halfvol, je weet maar nooit waar en wanneer de volgde gelegenheid zich voordoet. De weg ging door berg en dal en kwam uiteindelijk uit in Fort Apache Indian reservation waar mijn stuurmans kunsten op de proef werden gesteld door een flink aantal haarspeldbochten en de stijgende en dalende weg. Prachtig was het, maar wel vermoeiend. Toen ik uiteindelijk in Globe aankwam was het9 uur later, maar gelukkig het eerste verkeersbord met Tucson 100 mijl. Dat is een opsteker nog 'maar' 100 mijl.Linksaf om op de 77 te komen en dan na 500 meter rechtsaf. Zo gezegd zo gedaan maar helaas na ongeveer 1 mijl op de 77 gereden te hebben was het afgelopen met de pret. Grote borden ,ja daar pas, weg afgesloten tussen 6.00am en 6.00 pm. Hier had de routebeschrijving van John niet in voorzien en een omleidingsroute werd niet gegeven. Op Truus hoefde ik niet te hopen want die was al een aantal keren flink de weg kwijt. Dan Ton maar bellen 'routeplanning' is per slot van rekening zijn vak. De omleidingsroute was 60 mijl langer dan de originele route dus dat was even een tegenvaller.Toen ik uiteindelijk op interstate 10 terecht kwam en Tucson in de verte zag liggen nog een Nederlands momentje, namelijk een half uurtje in de file staan. Uiteindelijk was ik om 18.30 op de basis waar Ton aan het werk is. Ik kan iedereen die van autorijden houd deze tocht aanraden. Het is/was fantastisch, zou het zo weer doen, zoveel te zien, zoveel te doen, maar vooral prachtige natuur en veel vriendelijke mensen.

14 januarie

MOOI, MOOI, MOOI!!!!

Nadat ik gisteren Indianapolis en Saint Louis, met de poort naar het westen (weet je nog broer?) voorbij gereden was,lagen vandaag de steden Tulsa en Oklahoma City op mijn route. Aangezienhet na Saint Louis voor mij onbekend terrein was, had ik veel te kijken en bekijken. Tulsa heb ik links laten liggen, maar in Oklahoma City wilde ik hetNationaal Heritage en Cowboy museum bezoeken. Helaas was het gesloten, ik stond waarschijnlijk te vroeg op de stoep. Dan maar downtown bekijken en een Starbucks zoeken. Na een lekker bakje, weer verder maar dan niet via de interstate maar via Historic Route 66. Het landschap was prachtig de dorpjes leken ingeslapen en alsof de tijd had stil gestaan. Af en toe kwam je een huis of boerderij tegen waar je op het erf 50 jaar auto- geschiedenis kon bekijken, het lag er soms bezaaid met auto's (wrakken) en/of landbouwmachines, prachtig. In de loop van de middag weer de interstate opgegaan want hoe leuk het ook is om te rijden, opschieten doet het niet echt. Truus (de stem van mijn navigatiesysteem) kwam met de volgende mededeling: ' volg route west 40 voor 442 mijl". Wie ben ik om daar tegenin te gaan. Na zo'n 150 mijl kwam ik in Texas aan en precies op dit moment kwam Truus met de mededeling: "Route not available". Wat ik ook deed en probeerde Truus bleef stil en het scherm bleef leeg. Nou was dat natuurlijk voor de volgende 300 mijl geen probleem, maar dan.......Ik vraag me werkelijk af welke kleur haar Truus heeft.

Gelukkig bood John een vriend van ons in Beavercreek, uitkomst hij heeft deze routeal zo vaak gereden dat hij hem kan dromen. Er volgende een reeks SMS jes waarin hij stap voor stap uiteenzette waar ik langs moest rijden, welke afrit en welke highway ik moest volgen. Super John!! Ik ben inmiddels in New Mexico aangekomen en na een mijl of 10 kreeg Truus weer praatjes. Was het de haarkleur van Truus die de problemen veroorzaakte of ............lag het aan Texas. Dat zullen we op de terugweg weten.

Ik heb een hotel gevonden in Santa Rosa, een plaatsje op zo'n 100 mijl voor Albuquerque. Ik heb vandaag 600 mijl gereden, morgen het laatste stukje. Tucson here I come !!!

13 januarie

Zoals de meeste mensen wel weten ben ik na 2 keer sneeuwruimen, een weekend met ijzelen een weersvoorspelling met Siberische temperaturenin de auto gestapt om de zon op te zoeken. Ik ben dan ook vanmorgen, een paar uur later dan de bedoeling was in mijn PT gestapt om naar Tucson te rijden. Dat Ton daar toevallig ook is is natuurlijk een leuke bijkomstigheid. Volgens sommige mensen, knap, een avontuur of gewoon onverantwoord omdat Tucson natuurlijk niet naast de deur ligt en ik in mijn uppie ga. Het is 'slechts' 1834 mijl rijden. Gelukkig rijd ik graag auto en het is een mooie testrit voor de PT, die na een dag rijden van een glanzende donkerblauwe bolide veranderd is in een grijs en grauwe auto. Maar rijden doet ie super!! Volgens de weersverwachting en de weerman van Fox 45zou ik na slechts 50 mijl rijden, in een sneeuwstorm terecht komen en hij gaf dan ook een Severe Weather Alarm af.

Nog even getwijfeld moet ik wel gaan? Weather.com geraadpleegd en deze gaf aan dat het na Indianapolis alleen koud, droog en zonnig zou zijn.Na een eerste stop bij Starbucks 'vol gas' de zon tegemoet. Eerlijkheidshalve moet ik melden dat ik wel sneeuw heb gezien, het was zo weinig dat ik de vlokjes bijna kon tellen. Nadat ik Indianapolis achter me had gelaten kon de zonnebril op en ik heb deze niet meer afgedaan tot het donker werd. Weather. com had gelijk zonnig, droog maar berekoud. Ik ben inmiddels 753 mijl verder en heb een motel gevonden waar ik vannacht blijf. Ik zit net voor Tulsa (Oklahoma). Ga nog even languit in bad liggen, zo een waar je tot je kin onder water bentdat is wat andersdan die je hier veel ziet waarin je navel nog droog blijft. Morgenavondhet vervolg van mijn rit.

Januarie 2009

Vanzelfsprekend wens ik een ieder een goed en gezond 2009.

Mijn eerste oud en nieuw in Amerika hebben we samen met de aanwezige Nederlanderbij de buurtjes (ook Nederlanders) doorgebracht.Vorig jaar was ik in Nederland (zie jan 2008).De buurman had heerlijke oliebollen en appelflappen gebakken en de buurvrouw had extra haar best gedaan omsuper lekkerehapjes te maken. Dat kun je overigens wel aan haar overlaten. Het was een gezellige avond. Om 12 uur knalden de champagnekurken en hebben we een glaasje champagne gedronken op 2009. Vuurwerk hebben we ook afgestoken maar niet al te veel omdat vuurwerk verboden is in Ohio. Het vreemde is dat je volop vuurwerk in OH kunt kopen maar het niet mag afsteken. Het is zelfs zo dat je, als je het gaat kopen, formulieren moet invullen en ondertekenen waarin je zegt dat het vuurwerk binnen 48 uur de Staat uit is. Steek je het toch af dan kun je hier een hoge boete en zelfs gevangenisstraf voor krijgen. (Las ik onlangs niet dat Nederland het ook wil uitbannen?)Wij hebben toch vuurwerk hebben afgestoken omdat we er vanuit gingen dat met het afsteken de vuurpijl de Staat 'verlaten 'zou hebben . En zolang de andere buren niet klagen loopt het nog wel los met het actief opsporen van overtreders in de nieuwjaarsnacht.

December 2008

" Wat zegt u ? "

Ik denk dat het zo'n 2 jaar geleden begonnen is.Na een vliegreis bleven m'n oren dicht en kreeg ik oorpijn en last van oorsuizen.Na verloop van tijd ging het toch weer wat beter maar ik moest wat vaker vragen "wat zegt u?".

Een vervelende bijkomstigheid waren de misverstanden die ontstonden omdat ik het niet goed verstond. Want wees eerlijk als de een het heeft over 'bloot' en jij verstaat 'dood' kan dat een komisch, maar ook een vervelendgesprek opleveren.Nadat ook de televisie elke keer een tandje harder moest, en ik de nieuwslezer met die mooie donkerbruine stem, niet meer kan volgen, was het tijd geworden om eens naar de oorarts te gaan. Misschien moesten mijn oren uitgespoten worden. Op de dag van de afspraak met mijn oren glimmend van binnen en buiten naar dedokter. Een grondige inspectie volgde, het enige waar hij niet naar keek was of ik wel droog achter m'n oren was. Volgens hem warenze in 'goede staat'en hoefden mijn oren niet uitgespoten te worden,maar een gehoortest was wenselijk. Niets vermoedend maar onverbiddelijk haalde hij daarmee m'n beste smoes, als ik weer eens niets hoorde, (sorry m'n oren zijn verstopt) onderuit.

Even bellen en ik kon doorlopen naar het audiologisch centrum voor de test. Ja, het bestaat hier nog, geen wachtlijst en/of wachttijd. Nadat ik genstrueerd was door de audioloog werd ik in een geluidsdichte cabine opgesloten. Met een koptelefoon op,en in elke hand een drukknop, kon het onderzoekbeginnen. Af en toe vielen er grote stiltes, en dacht ik heel naef dat de tape verwisseld moest worden, maar niets bleek minder waar. De uitslag kwam dan ook onverwacht hard aan:

" U heeft ernstig gehoorverlies, u bent doof!! Beide oren zijn door slijtage, geluidsoverlast en mogelijk een verwaarloosde oorontsteking dusdanig beschadigt dat we kunnen spreken van doofheid. U heeft dan ookvoor beide oren een gehoorapparaat nodig."

Misschien had ik toch dat antibioticakuurtje moeten halen, maar ja dat is achteraf. Het enige wat ik nu ga halen (22 dec) zijn 2 gehoorapparaten. Hopelijk kan daarna de tv weer naar de normale stand en zijn spraakverwarringen niet meer aan de orde.

September 2008

Ik loop een beetje achter met mijn pagina, maar heb nu weereen nieuwtje te melden.

Sinds een weekben ik de trotse bezitster van een auto. Niets meer regelen met Ton of ik de auto een dag kan gebruiken, hij moet dan meerijden met een collega. Dit is overigens nooit een probleem en als ik wilde had ik ook de auto tot mijn beschikking maar toch.....

We hebben lang rondgekeken naar een leuk autootje voor mij, niet te groot, niet te klein, niet te oud en vooral niet te duur. Nou zijn de prijzen van auto's in vergelijking metNederland een stuk lager dus dat niet te duuris maar hoe je het bekijkt. In juli hadden we de geschikte auto voor mij gevonden, de juiste kleur ende perfecte uitvoering. Ik heb een beetje staan kwijlenbij het zien van de leren bekleding, het ingebouwde navigatiesysteem en niet te vergeten de stoelverwarming. Het laatste is hier niet onbelangrijk aangezien in de winter de temperatuur tot - 20 kan dalen en wees eerlijk dan is een verwarmd'zitvlak' niet te versmaden. Helaas had deze auto een groot nadeel, nee niet zijn leeftijd (2 jaar) en niet de kilometers(28.000) maar je raad het al ............de prijs.

Het isbij kwijlen gebleven, na lang onderhandelenbleef hij te duur. Ongeveer een maand later weer kijken, hij stond er nog steedsdus nog maar eens praten. De dealer bleef voet bij stuk houden dit is de prijs "Take it or Leave it ". We hebben voor het laatste gekozen. Weer twee weken later,nog maar eens kijken want hij is wel errug mooi. Ja, gelukkig hij staat er nog. Ton en ik vastberaden, en met een bedrag in ons hoofd wat we maximaal wilden betalen en een gevoel van deze keer zeggen wij Take it or Leave it. We hadden besloten dat het ons laatste bezoek zou worden en als de onderhandelingen weer op niets zouden uitlopen we niet meer terug zouden gaan.

De dealer zag ons komen en vroeg of we nog steeds in dezelfde auto geinteresseerd waren. Zo ja, dan zou hij ons een 'No Hazzle' aanbod doen. Nou laat maar horen zeiden wij bijna gelijktijdig. Hij schreef een bedrag op een papiertje en gaf het aan ons, wij bekeken het en vielen bijna om van verbazing. Het was bijna $3000 onder het bedrag wat wij in ons hoofd hadden. Verder bood hij 8 jaar of 100.000 km volledige garantie!! Na even doen alsof we moesten nadenken ..... ja hoor de auto gekocht. Vandaar dat ik dus nu de trotse bezitster ben van een: PT CRUISER CABRIO TURBO GT !!

27 april 2008

QUEENSDAY

Omdat Konningingedag geen officile Amerikaanse feestdag is moeten de mannen gewoon werken. In Ohio wonen enwerken een redelijk aantal Nederlanders en zij vieren Koninginnedag met elkaar op de zondag voorafgaande aan 'de dag'.

Elk jaar wordt het door een aantal mensen georganiseerd en de locaties variren. Dit jaar werd NDSO (Ned. Detachement Springfield Ohio) gevraagd om Koningingedag te organiseren. En het mag gezegd worden dit was goedgedaan. Op een open veld, achter een restaurant met eenkinderboerderij, waren allemaalzelfgemaakte marktkraampjeswaar je o.ade 'echte' Nederlandse kroket, rookworsten erwtensoep kon kopen. Verder waren over het hele veld verdeeld allerlei Oudhollandse spelen. Zoals; sjoelen, zaklopen en spijkerpoepen. Het laatste leverde natuurlijk heel wat lachwekkende situaties op. Vooral nadat het oranjebitter geschonken en gedronken was en niet de kinderen maar de ouderen gingen 'spijkerpoepen'.

De opkomst was groot,en van alle kanten waren er Nederlanders op af gekomen. Zelfs de locale krant had op maandag een stuk over de Nederlanders. Uit de buurstaten, Kentucky en Pennsylvania, waren er mensen. Sommigen hadden er meer dan 5 uur rijden voor over om erbij te zijn.

Ook de lokale Sheriff kwam een broodje kroket halen.

April 2008

Een jaar Amerika, een jaar vol ups en downs, maar vooral een jaar vol nieuwe ervaringen. We hebben veel lieve en fijne mensen achtergelaten in Nederland, maar krijgen nu ook hier, steeds meer nieuwe kennissen, en vriendschappen zijn ook al ontstaan. Wat dit jaar vooral heeft gebracht is de wetenschap dat we de juiste beslissing hebben genomen met de verhuizing naar Amerika. Wij hopen hier nog lang te 'mogen' blijven.

25 februari 2008

Zoals jullie waarschijnlijk allemaal weten, en in de Nederlandse pers lezen, is in Amerika de verkiezingsstrijd losgebroken. Aan de kant van de republikeinen (vrienden van Bush) is Mc.Cainde kandidaat die in november gaat strijden tegen de kandidaat van de democraten. Bij de democraten is het nog steeds niet duidelijk wie het gaat opnemen tegen John Mc.Cain. De strijd tussen Hillary Clinton en BarackObama is in volle gang. De kandidaten reizen van staat naar staat, geven in de aanloop naar de voorverkiezingen, speech na speech, in de hoop de kiezer te overtuigen van hun capaciteiten. Zo kon het gebeuren dat op 25 februari 2008 Barack Obama op 2 km. van ons huis zijn opwachting maakte in het Nuttercentrum. Deze ' arena' wordt normaal gesproken gebruikt voor o.a.popconcerten, ijshockey enbasketbal. Hillary had een aantal dagen daarvoor op 5 km van ons huis gesproken voor 250 mensen,maar dat was me even ontgaan. (ik ben niet zo'n 'fan' van haar). Het was die dinsdag bitterkoud met een snijdende wind en een temperatuur van -15. Obama zou 's middags om 17.00 arriveren, dus ik kon 's middags nog rustig op verjaardagsvisite. Ik moest langs het Nuttercentrum om daar te komen en tot mijn grote verbazing stonden er al honderden mensen gewikkeld in dekens, dikke jassen en mutsen op in de rij te wachten.Ik hoorde en zag later in het avond nieuws dat er al veel mensen om 08.00 uur 's morgens stonden te wachten. Op de terugweg toch maar besloten om aan te sluiten, want wees eerlijk wanneer krijg je de kans om dit spektakel van dichtbij mee te maken. Nadat ik ongeveerbevroren was, en circa dertig verkopers van buttons, petjes en T shirts had teleurgesteld, kon ik uiteindelijk naar binnen, maar niet zonder door een metaaldetector te gaan. Binnen gekomen een plaatsje gezocht, tussen 12.500 enthousiaste aanhangers en nieuwsgierige mensen.

Toen begon het wachten op "THE MANN". Een aantal dames ontpopten zich als cheerleaders en al gauw was het publiek aan het meedoen. De slogan "YES WE CAN" galmde door de arena. Het werd uiteindelijk 18.15 voordat Obama, omringd door bodyguards, zijn entree maakte en al handenschuddend, baby'tjes knuffelend naar het podium liep.Alle camera's flitsend en de tv stations druk methet maken van opnames. (er waren 12 tv stations). Wat hij allemaal te zeggen had is me ontschoten, maar dat hij een erg charismatische diplomatieke man is, is me bijgebleven. Op de kreet van mijn buurvrouw " I love you Obama" riep hij "I love all of you", wat natuurlijk weer een daverend applaus opleverde. Na een speech vandrie kwartier verdween hij weer van het toneel en ging iedereen vol lof naar huis. Ouders met hun kleine kinderen zeiden me nog dat we nu een onderdeel waren van de grootste verandering in de Amerikaanse geschiedenis (een niet blanke president)en dat ze daarom hun kinderen hadden meegenomen. Het zal mij benieuwen of er geschiedenis geschreven gaat worden.

Na een lange afwezigheid weer terug van ' weggeweest '. Doordat ik in korte tijd een aantal dierbare mensen heb verloren was de lust om aan de website te werken me een beetje ontgaan.

Overleden zijn:

15 augustus 2007: Alex de man van mijn beste vriendin en een dierbare vriend van mij.

31 december 2007: Oud bokser en biljartliefhebber Leo Barlo.Een markant mens wiens verhalen we zullen missen.

1 januari 2008: Joke mijn vriendin heeft de strijd tegen de kanker verloren. Ik mis haar lach en onze wekelijkse telefoontjes. Kortom ik mis haar.

31 oktober is Halloween en gaan kinderen (al dan niet met ouders) langs de deur. Trick or Treat is dan een veel gehoorde kreet. Ik heb mijn achterbuurtjes gevraagd of er veel kinderen aanbellen omdat ik hier zelden of nooit kinderen buiten zie spelen.

Volgens mijn achterbuurman moet ik ' ton's of candy' in huis hebben. En je hebt het in de buurt helemaal gemaakt als je de kinderen ook nog aan het schrikken weet te maken. Ton is dus aan het nadenken wat hij allemaal wil gaan doen.(wordt vervolgd) Maar eerst hebben we vrijdagavond een Halloween- partij met de Nederlanders, maar ook een aantal Amerikanen zijn uitgenodigd. Natuurlijk zijn Ton en ik weer laat met het uitzoeken van een ' passend' kostuum, want iedereen moet verkleed komen.

Wie van de drie?

Tot onze verbazing waren er 3 mensen met het zelfde kostuum waaronder Ton.

24 oktober

De herfst is echt begonnen en ik moet zeggen dat regen sneller verveeld dan de zon. De temperatuur is gevallen van 27 gr. naar 12 graden in 3 dagen tijd. Ben maar op zoek gegaan naar een warme trui en een regenjas.

1 oktober

De afgelopen 3 weken hebben we Broer(tje) te logeren gehad. Omdat hij in Detroit 6 uur moest wachten op zijn aansluiting naar Dayton, heb ik hem daar opgehaald, een ritje van ongeveer 3 1/2 uur. Dat is goed te doen. Voor Broer was het wel leuk om gelijk een stukje Amerika te zien, en een staat extra (Michigan) op zijn lijstje van te bezoeken staten te zetten. De eerste paar dagen zijn we rustig in Beavercreek (Ohio) gebleven. Enerzijds om Broergelegenheid te geven om te acclimatiseren en anderzijds omdat Ton nog moest werken. Zijn vakantiedagen zijn, met al die bezoekers die we dit jaar gehad hebben, tot een minimum gedaald. Broer en ik hebben in die eerste dagen de omgeving onveilig gemaakt. 's Avonds werd er door Ton en Broer een plan gemaakt voor de 10 dagen die Ton vrij kon nemen. Waar gaan we naar toe? Het werd voor een deel eenbekende ronde , via Kentucky naar Getlingburg (Tennessee), aan de voet van de Smokey Mountains overnachten, en dan vroeg op en de bergen in. Het was een prachtige dag en de Smokey mountains deden hun naam eer aan, ze lagen voor een deel in de '"rook". Vanuit de Smokies is het bijna vanzelfsprekend om de Blue Ridge Parkway North-Carolina) en de Shanadoah Sky Drive(Virginia) te nemen richting Washington. Deze route is voor iedereen die van natuur en wandelen houdt een aanrader. Je hebt prachtigeuitzichten en ziet veel wild. Ook worden op deze route met enige regelmaat beren gesignaleerd, er zijn er inmiddels weer rond de 2000,dus de kans dat je er een ziet is groot.

Washington (DC) blijft een mooie stad met al zijn bezienswaardig- heden en musea die gratis toegankelijk zijn. Gelukkig bleef het weer zonnig en droog,dat maakte het rondlopen in Washington een stuk aangenamer.

Vanuit Washington zijn we via Delawere naar Atlantic City (New Jersey), gereden en gevaren. Ook dit is een aanrader, want tijdens de oversteek, die 1 1/2 uur duurt, heb je kans om dolfijnen en walvissen te zien. Deze keer hebben we alleen de zon gezien, maar een aantal jaren geleden toen Ton en ik deze tocht samen gemaakt hebben werden we ge-escorteerd door een hele school dolfijnen.

Atlantic City is een soort Las Vegas met een aantal grote Casino's, waaronder de Taj Mahal van Donald Trump, verder heb je er de Boardwalk, een prachtige boulevard langs de Atlantische oceaan met allerlei leuke winkels en uitgaansgelegenheden.

We hebben natuurlijk 'savonds een gokje gewaagd en zijn de volgende dag op ons gemak via Pennsylvaniaen West Virginia naar huis gereden. Een dagje bijkomen thuis, en weer op pad. Dit keer naar de Amish.(Ohio) Het blijft fascinerend om te zien hoe deze mensen leven zonder de moderne hulpmiddelen die wij hebben. Stel je voor geen tv, computer of radio, en dan heb ik het nog niet eens over de wasmachine en droger. De dames hebben echt geen tijd om carriere te maken want hun dagen zijn gevuld met het verzorgen van huis,haard en de kinderen. (meer kun je lezen en zien op de pagina Amish)

Broer en Ton zijn de laatste avond nog naar de honkbalwedstrijd van de Cincinnati Reds geweest, gelukkig waren er nog kaartjes te koop ,want normaal gesproken spelen de 'Reds" voor een uitverkocht huis. Cincinnati is tijdens de thuiswedstrijden rood gekleurd, er kunnen namelijk zo'n 65.000 toeschouwers in het 'All American Ballpark'.Supporters van de tegenpartij zijn er zelden omdat de afstanden binnen Amerika te groot zijn.

De tijddie Broer hier is geweest is omgevlogen en we hebben de laatste dagen in Beavercreek doorgebracht zodat Broer nog cadeautjes voor de achterblijvers kon kopen, en een beetje uitgerust naar huis kon vertrekken.

De rust is weer gekeerd in huize Smilde, we hebben onze loge weer afgeleverd op het vliegveld van Dayton. Inmiddels ook al weer bericht gehad dat hij na een perfecte vluchtheelhuids in Oss is gearriveerd.

De volgende logees hebben zich al weer aangekondigd zij zullen in November een weekjekomen.

Misschien moet ik toch een bordje BED AND BREAKFAST in de tuin zetten of de naam van ons huis veranderen in " In den Zoete Inval".

O ja, Wij hebben een beer gezien!

11 september

Vandaag is de dag van de herdenkingen van de ' val ' van de Twintowers. Waar je ook naar toe gaat, welke zender je ook aanzet op de televisie, het gaat op de een of andere manier over de Twintowers. In elk dorpje en elke stad worden herdenkingsbijeenkomsten georganiseerd, vlaggen hangen halfstok en iedereen heeft het erover. "Waar was jij toen de Torens vielen" is een veel gestelde vraag. Ik weet waar ik was, ik zat in de auto en reed van Bunnik, waar ik een opleiding volgde,naar Leiden, toen ik om 4 uur 's middags het nieuws hoorde dat er een aanslag op de Twintowers en het Pentagon was gepleegd. De hele avond tv gekeken en me afgevraagd hoe het zover heeft kunnen komen. Ton en ik waren korte tijd daarvoor toevallig in New York en hadden bovenop een van de torens gestaan. Fantastische ervaring.

Een jaar later stonden we naar een gigantische puinhoop te kijken, met daar om heen allemaal verdrietige mensen die nog steeds!! op zoek waren naar vermiste kinderen, ouders en vrienden. Aan het hek van het dichtbij gelegen kerkje hingen de foto's van de omgekomen en vermiste mensen. Heel indrukwekkend.

Nu, 6 jaar later, heeft Amerika niet alleen 3000 slachtoffers te betreuren maar ook het verlies van 'haar' vrijheid. Amerika screent alles en iedereen inde strijd om een 2e aanslag te voorkomen. Het neemt veel van de charme en vrijheden,die Amerika altijd had, weg. Misschien is dat wel hetgeen je het meest moet betreuren.

4september

Na een lange afwezigheid eindelijk weer een aanvulling op mijn pagina. Door ernstige ziekte en het overlijden van een vriend ben ik een aantal weken in Nederland geweest. Mijn tijd in Nederland heb ik doorgebracht in het ziekenhuis en thuis bij mijn vriendin ( het was haar man )die zelf ook ernstig ziekis.Ik heb verder niemand in Nederland laten weten dat ik er was omdat de zin en de mogelijkheid om familie en kennissen gezellig te bezoeken ontbrak.

De dag voor mijn vertrek naar Nederland was de 'grote' verhuisdag. Al onze spullen die 5 maanden stonden opgeslagenin Eindhoven werden afgeleverd aan de King George street. Het was ontzettend warm,er was die weekeen hittegolf met temperaturen tussen de 36 en 41 graden. Gelukkig voor ons waren er 4 mannen die de ondankbare taak hadden om met deze hitte de vrachtwagen leeg te pakken. Volgens de verzekering mochten wij niets aanraken tot het in het pand stond. (niet dat we dat erg vonden, airco aan, koud drankje.......).

We hadden de koelkast volgepakt met allerlei soorten frisdrank en de verhuizers de vrije hand gegeven om te pakken wat, en wanneer ze maar wilden. De verhuiswagen en de koelkast waren ongeveer gelijk leeg. Onze rol tijdens dit gebeuren was niet meer dan aanwijzen, die doos daar, die doos daar etc. Maar toen, toenging de telefoon en kwam het slechte nieuws uit Nederland. Zo kon het gebeuren dat ik, met hulp van Washington, de volgende dag al naar Nederland vloog en die arme Ton met een huis vol dozen achterbleef. Toen ik na bijna 3 weken weer thuis kwam was het huis al helemaal ingericht, de meeste dozen uitgepakt en alle apparatuur genstalleerd. De eerste dagen had ik het gevoel gast in mijn eigen huis te zijn, bij elk kastje dat ik opentrok was het weer een verrassing wat er in zat. Inmiddels begin ik wegwijs te raken en kom ik weer alle bekende spullen tegen. We hebben afgelopen weekend gordijnen etc. gekocht en opgehangen, Ton had dat toch niet aangedurfd zonder mij. Kortom ons huis is nuweer echt een THUIS.

4 augustus

Wezijninmiddels bijna 4 maanden in Amerika. Het huis waar we de komende jaren gaan wonen moest nog gebouwd worden (zie Ons Huis), daarom zijn we tijdelijk ondergebracht in een appartementen- complex. We moeten hier echt 'afzien', we hebben slechts drie slaapkamers (met eigen badkamer en inloopkast) en op honderd meter lopen een zwembad, tennisbaan en fitness ruimte. Je snapt wel dat we het hier goed naar ons zin hebben. De oplevering van ons huis (1 augustus) komtdichterbij, en daarmee ook de container met onze spulletjes.Onze spullen hebben al die tijd opgeslagen gestaan in Nederland en zijn nu per schip onderweg naar Amerika. Wij hebben het moeten doen met de dingen die we in 4 koffers mee konden nemen. Aan de ene kant heb ik niets echtgemist, maar ben aan de andere kant toch wel blij dat ik straks weerin een door ons ingericht huis, met onze eigen spulletjes zit.

We hebben de afgelopen weken 3 logees gehad, dat maakte werken aan de website wat lastig. We hebben veel uitstapjes gemaakt (zie Mies, Vera en Irene in Amerka). Het was erg gezellig, maar nu zenaar huis zijn is hethier erg stil. Geen cd's van Jan Smit, Ali B. en de vrienden van Jan Smit meer, maar gewoon de blues of een oldie station op de radio.

Het is al weken lang warm en zonnig in Ohio en nu is er, sinds zondag,zelfs sprake van een hittegolf. De temperatuur loopt op tot een graad of 38/39, de luchtvochtigheid is erg hoog dus de gevoels temperatuur ligt rond de 45 gr.C. Ik kan je verzekeren dat dat niet echt prettig is. Het enige wat je kunt doen is binnenblijven met de airco hoog, en zelfs dan voel je de hitte nog.Volgens de weerberichten blijft dit weer voorlopig nog aanhouden!!

Aanstaande vrijdag, de 10e augustus, gaan we verhuizen. De container met al onze spullen is na 4 maanden opslag in Nederland, in Cincinnati aangekomen. Er was nog een kans dat de douane alles zou controleren, maar gelukkig is dat niet gebeurd. Het had anders nog 3 weken kunnen duren voordat onzeinboedel vrijgegeven zou worden.

Het huis is erg mooi geworden en we kijken er dan ook naar uit dat we vanaf dit weekend weer een vast stekje hebben. Natuurlijk is het een heleboel geregel, en komt erde nodige bureaucratie bij kijken, maar we zijn ondertussen geroutineerd geworden, in het afwachten en het beseffen dat iedereen alleen maar weet wat er in het schermpje op de computer staat. Alles wat van standaard afwijkt, kent of weet men niet. Helaas wijkt bij ons alles af van standaard. Meedenken is een term die hier niet in het woordenboek lijkt voor te komen. Maar met veel geduld en een lange adem komt het uiteindelijk allemaal in orde. We hebben gas, licht en water en zelfs de vuilnis gaat opgehaald worden.

Er zijn hier 2 vuilophaal bedrijven waar jetussen kunt kiezen. Het is hier een private aangelegenheid, het ene bedrijf werkt met gescheiden afval en de andere niet. Helaas is het onduidelijk of de afval ook gescheiden wordt verwerkt.

April 2007

Onze eerste verkenningstocht door Ohio was er een om niet te vergeten. Ton had zijn TomTom ingesteld zodat we richting de Hocking Hills zouden gaan ( een natuurgebied dat erg mooi moet zijn.) Na een half uurtje rijden had ik het idee dat Bram (onze stem van TomTom) ons een totaal andere richting opstuurde maar ja een van ons heeft een blind vertrouwen in Bram dus.., doorrijden. Na 2 uur rijden stonden we in noord Ohio terwijl we in het zuid oosten zouden moeten zijn. Even navragen bij de plaatselijke bevolking van Buckland leverde weinig op ' Hocking Hills'? 'Ma did you ever hearof the Hocking Hills'? Kortom we waren ietsjes uit de buurt. Bleek achteraf dat er 2 plaatsen met dezelfde naam in Ohio zijn, dus Bram had zijn werk netjes gedaan. Na nog eens 3 uur rijden kwamen we uiteindelijk in een prachting natuurgebied , the Hocking Hills, Het weer was te slecht, sneeuw en een snijdende wind, om echt te gaan lopen maar het is een plaats die we zeker weer gaan bezoeken, en dan is het maar 1 1/2 uur rijden.

De dag van ons vertrek:

We vertrokken zo vroeg, dat we tegen iedereen gezegd hadden 'blijf maar lekker thuis' we redden ons wel. Groot (en aangenaam) was dan ook de verrassing dat Hans en Lien Coolegem de moeite hadden genomen om op zondagmorgen, vroeg naar Schiphol te komen. Hierdoor werd het een echt afscheid enkon ons vertrek op de gevoelige plaat vastgelegd worden. Onze koffers (4) hadden we inmiddels ingeleverd, maar het wachten was op de skycage voor Casper (onze 15 jaar oude poes).Delta had toegezegd een kooi op het juiste formaat voorradig te hebben, maar bij aankomst bleek dat helaas niet zo te zijn. Uiteindelijk kon bij UnitedAirlines een geschikte kooi gekocht worden. Na een gezamenlijk ontbijtje moesten we echt afscheid nemen.( dat valt niet mee). Onze vlucht, geboekt door defensie, ging van Amsterdam naar Atlanta en daarna overstappenop de vlucht naar Dayton. Alles bij elkaar waren we een kleine 20!! uur onderweg.De kooi van Casper was voorzien van een papier waarophaar naam, het merk van haar lievelingseten, en de mededeling dat ze geen water drinkt maar melk. Dit moest op verzoek van Delta, zodat ze onderweg de juiste voeding en zorg kon krijgen en, zei men nogbij Delta, ze haar bij haar naam konden noemen. Kortom ook Casper was klaar voor vertrek. Nadat we een uur of twee hadden gevlogen vroeg ik aan de stewardess of er een mogelijkheid was om uit te vinden hoe het met Casper ging, ze is per slot van rekening al 15 jaar, en nooit verder dan Veghel geweest. De stewardess keek mij aan alsof ik haar naar haar pincode had gevraagd, ' hoe het met uw kat gaat ?' vroeg zij aarzelend lachend. ' Hoe het met uw kat gaat ' vroeg ze nogmaals. Ja zei ik, ' maar mevr. hoe moet ik dat weten, uw kat zit in het ruim met de bagage '. Waarop ik, spontaan in tranen uitbarstte.' Maar ze hebben gezegd '...... snikte ik. Stewardess 2 en 3 kwamen op de commotie af, en ik kreeg meelevende blikken van medepassagiers, vertelde Ton later. Een van de stewardessen zei troostend tegen mij, ' mevr. we hebben nog nooit, maar dan ook nog nooit, een dood dier afgeleverd en het moet al raar gaanals uw kat de eerste is '. Dit was, kun je begrijpen, een schrale troost. Gelukkig heeft ook Casper de reis overleefd tussen de koffers en wie weet wat al meer.

1 april 2007

Iedereen die dacht dat we een grapje maakten bij het noemen van deze datum heeft het inmiddels wel begrepen. We zijn echt vertrokken naar Beavercreek in Ohio. We blijven hier minimaal 3 jaar. Even voor de duidelijkheid eenstukjevoorgeschiedenis.

Ton, mijn wederhelft, is beroepsmilitair, werkzaam bij de luchtmacht en maakt deel uit van een opleidingssquadron (zie Ton@work). Een jaar of 5 geleden kwam hij thuis met de vraag of ik er iets voor voelde om te verhuizen naar Goosebay in Canada. Ik moest daar wel even over nadenken, het ligt namelijk in "de middle of nowhere", met winters die van september tot mei duren. Na rijp beraad ja gezegd en begonnen met de voorbereiding van ons vertrek. Een aantal maanden voor ons vertrek kwam het bericht dat de basis in Goosebay niet langer door Nederland gebruikt zou worden en dat er een nieuwe locatie gezocht moest worden.

De locaties die in beeld kwamen spraken mij wel aan, zoals bijvoorbeeld Californie, Florida, Texas en Utah. Er was zelfs even sprake van Turkije, maar al deze bestemming konden de kritische toets van Defensie niet doorstaan. Dat al deze verkenningsbezoeken enige tijd (lees jaren)in beslag namen laat zich raden. Eindelijk in 2006 kwam dan toch het bericht dat Defensie in ver gevorderde onderhandelingen was met een basis in Tucson, Arizona.

Naar de boekwinkel getogen om me te verdiepen in boeken over Arizona( keus te over),om enigszins voorbereid daar aan te komen. Het hele jaar door zomer, het leek me zalig, weinig regen, geen herfst en winter, maar altijd zon, zon en nog meer zon. Groot was dan ook de teleurstelling toen eind vorig jaar de geruchten kwamen dat het niet Tucson maar Springfield Ohio werd. Het weer in Ohio is te vergelijken met het weer in Nederland, en wees eerlijk, daar zit niemand op te wachten.In december werd bevestigd dat het 306 sqn. voor een periode van minimaal 3 jaar naar Ohio zou verhuizen.

Wederom naar de boekwinkel, deze keer om boeken over Ohio te kopen. Helaas was het antwoord in de meeste winkels "Ohio?, nee hebben we niet, wilt u misschien een boek over New York?" Het gaf me wel te denken, geen boeken over Ohio, zou er dan niets over te schrijven zijn? Na lang zoeken toch iets gevonden in de American Bookstore (waar anders) in Amsterdam. En zelfs de Slegte had een beduimeld exemplaar met foto's van Ohio.

Veel tijd om te lezen was er niet want het was inmiddels februari 2007 en we mochten een weekje naar de VS om een huis te zoeken. Hier aangekomen bleek het weer dusdanig slecht, datde tv voortdurend berichten gaf over het weer, met daaraan gekoppeld het advies

" STAY AT HOME" .

Het weer was zo slecht dat alles, dus ook de makelaarskantoren, gesloten waren. Dat maakt het dus erg lastig om een huis uit te zoeken. Uiteindelijk via, via contactkunnen maken met een makelaarskantoor waar Washington in januari mee had gesproken over het eventueel bouwen van een aantal nieuwe huizen omdat er geen huurwoningen op de markt waren. Gelukkig waren deze mensen bereidt om het noodweer te trotseren en de modelwoning open te stellen voor ons.

Het huis was prachtig dat maakte de keuze iets makkelijker. (zie Ons Huis)

Terug in Nederland was er erg veel te regelen, visum aanvragen, paspoort en rijbewijs verlengen en het opzeggen van allerlei abonnementen en de huur van onze woning. En natuurlijkde verhuizing zelf.

Iedereen die ooit verhuisd is, weet, dat dat het uitgelezen moment is om een grote opruiming te houden. Als je 16 jaarin het zelfde huis woont heb je ongemerkt heel, heel veel verzameld. Bij ons was dat niet anders. Ik zal een voorbeeld geven: Ton was teamleider van een professioneel driebandenteam (gebr. van Wanrooij) en hij had alle tellijsten, uitslagen formulieren, en krantenknipsels van al die jaren bewaard. Daarnaast waren er de duizenden biljartfoto's, die hij in de loop der jaren, voor het digitale tijdperk, had gemaakt.

Als je dan alles hebt opgeruimd, en de verhuizers hebben alles ingepakt, dan dringt het pas echt goed tot je door, we gaan verhuizen!!

En dan, danmoet je afscheid nemen van heel veel lieve, en dierbare, mensen. Sommige mensenkunnen niet begrijpen dat wij alles achterlaten, en in een vreemd land helemaal opnieuw gaan beginnen, anderen zijn blij voor ons. Maar een ding hebben ze allemaal gemeen, ze wensen ons veel succes en geluk in Amerika, maar zeggen ons wel te gaan missen. Lieve mensen, wij zullen jullie ook missen, maar gelukkig zijn er tegenwoordig veel mogelijkheden om het contact in stand te houden. Zo heb je naast de brief, telefoon, en email ook de mogelijkheid om te skypen. (gratis bellen via het internet, je moet wel investeren in een webcam met geluid). Als je wilt gaan skypen kun je het beste een kwalitatief goede camera met geluid kopen, omdat het anders voor de andere kant erg moeilijk is om je te verstaan. Het skype programma kun je gratis downloaden via www.skype.nl. Als je skype hebt geinstalleerd kun je ons vinden onder ton en wilmaBeavercreek .

Hou wel rekening met het tijdsverschil , het is hier6 uur vroeger!!!!

( met dank aan Hans C.)